W sali panowała cisza. Jedynym dźwiękiem był szum aparatu tlenowego, który podtrzymywał przy życiu doktora Richarda Hale’a.
Wokół jego łóżka stały cztery pielęgniarki – wszystkie ubrane w identyczne białe uniformy, milczące, skupione… i wszystkie w zaawansowanej ciąży.
Emma, Clara, Sophie i Laura – należały do najlepszych specjalistek w szpitalu. Przez ostatnie dwa lata pracowały u boku Hale’a przy tajnym projekcie badawczym finansowanym przez anonimowych inwestorów. Projekt nosił nazwę „Genesis”.
Oficjalny cel był szlachetny: stworzyć przełomową metodę leczenia niepłodności bez użycia dawców i zapłodnienia in vitro.
Ale prawdziwy cel znał tylko Richard.
Kiedy nagle zapadł w śpiączkę po tajemniczej eksplozji w laboratorium, wszystko się zmieniło.
Kilka tygodni później wszystkie cztery pielęgniarki odkryły, że są w ciąży.
Żadna z nich nie potrafiła tego wyjaśnić. Nie miały żadnych intymnych relacji z doktorem Hale’em. A jednak testy DNA nie pozostawiały wątpliwości.
Ojcem wszystkich dzieci był Richard Hale.
— To niemożliwe — wyszeptała Emma, spoglądając na śpiącego lekarza.
— On coś nam zrobił — powiedziała Sophie, kładąc dłoń na brzuchu. — Obiecał, że staniemy się częścią historii. Nie rozumiałam, co miał na myśli.
Wśród spalonych notatek z laboratorium znaleziono fragment raportu:
„Genesis Protocol – Faza IV: Autonomiczny transfer komórek przez rezonans genetyczny. Obiekty: Emma, Clara, Sophie, Laura. Status: Sukces.”
To oznaczało, że Hale próbował nowej formy biologicznego przekazu – bez fizycznego kontaktu. Wierzył, że komórki człowieka mogą być przenoszone przez fale elektromagnetyczne, rezonując z tkankami drugiej osoby.
Aby to udowodnić, wybrał swoich najbardziej zaufanych współpracowników.
Teraz wszystkie cztery stały przy jego łóżku.
Richard miał zamknięte oczy, ale jego twarz była spokojna, niemal pogodna.
Nagle jego dłoń lekko drgnęła, a linia na monitorze zaczęła przyspieszać.
— On coś czuje — szepnęła Laura.
— To niemożliwe… — odpowiedziała Clara.
W tym samym momencie wszystkie cztery kobiety poczuły to samo. Ich nienarodzone dzieci poruszyły się równocześnie, jakby odpowiadały na jeden wspólny impuls serca.
Emma pochyliła się i ujęła dłoń doktora Hale’a.
— Jesteśmy twoim dziełem… i one też — powiedziała cicho, z trudem powstrzymując łzy.
Światła w pomieszczeniu zadrżały, a na ekranie monitora pojawił się napis:
„GENESIS: ACTIVE”
Komputer laboratoryjny włączył się samoczynnie. Z głośnika rozległ się głos Richarda Hale’a:
„Jeśli to słyszysz, znaczy, że eksperyment się powiódł. Żyję poprzez nich.
One są moim przedłużeniem.
One — i to, co noszą w sobie…”
Pokój rozświetlił się niezwykłym światłem. Pielęgniarki zastygły w bezruchu.
Nikt nie wiedział, czy to był cud, triumf nauki, czy początek nowego koszmaru dla ludzkości.