Na pierwszej randce facet nazwał mnie jelita i żałosnym i upokorzył mnie na oczach całego restauracji, ale moja zemsta zmusiła go żal o wszystkim 
Spotkałem się z nim na randki online. Wydawał się właśnie tym człowiekiem, którego tak długo czekałem: wykształcony, miły, sprawny w liście, romantyczny w słowach.
Możemy godzinami pisać, i złapałem się na tym, że uśmiecham się, czytając jego wiadomości. Z nim czułem się potrzebny, wyjątkowo.
Kiedy w końcu zaprosił mnie na randkę, ja bez wahania się zgodziła. Moje serce biło mocno, starannie się przygotować: założyłam najpiękniejszą suknię, rozpuszcza włosy, zrobiła makijaż. Myślałem, że ten wieczór zmieni moje życie.
Wszedłem do restauracji z lekkim uśmiechem, z całych sił starając się brzmieć przekonująco. Ale jak tylko zobaczyłem go przy stole, wszystko się zmieniło. Poznał mnie z radością lub ciepłem, a długi презрительным spojrzeniem, скользнувшим na mnie od dołu do góry. W jego oczach był chłód i niechęć, jakby przed nim nie była kobieta, a coś nieprzyjemnego.
Poczułem, jak mi się trzęsą ręce, ale podszedł do stołu, starając się nic nie wyświetla. Ale on nie ukrywał swój związek.
— Co ty tam założyłem? — on wykrzywił twarz i zaczął patrzeć na moją sukienkę. — Jesteś ze wszystkich stron выпираешь, brzuszek jest widoczny. Tobie to nie przeszkadza?
Zamarłem, w klatce piersiowej, jakby coś рвалось.
— Ubrałam się w najlepsze, co mam — cicho odpowiedziałam mu.
On wybuchnął głośnym śmiechem, tak, że sąsiednie stoliki odwrócili się do nas.
— To znaczy, że to twój najlepszy wariant? Jezu, to nawet nie chcę wiedzieć, co jeszcze masz na sobie.
Byłem bliski łez, ale on się nie zatrzymał:
— Po co ty w ogóle do mnie napisała? Czy myślisz, że tacy ludzie, jak ja, spotykają się z takimi kobietami jak ty? Ja ci od razu powiem: ja za nie płacę. Wystarczy mi zobaczyć cię twarzą w twarz — i już żałuję.
Mówił głośno, ostro i trujący, zwłaszcza tak, aby mógł usłyszeć każdy. Jego słowa wstrząsnęły gorzej policzek. Nie mogłem zrozumieć: to był ten sam człowiek, z którym pisałem w nocy? Ten, który pisał o romans, marzeniach i o tym, że ja mu się podobam? Przede mną siedział zupełnie inny człowiek — zimny, okrutny, okropny.
— «Kochanie, tęsknię za tobą, spotkajmy się…» — on znęcał się nade mną nieprzyjemnym tonem. — «I dla tego chciałeś mnie widzieć? Aby spojrzałem na twoje żałosne twarz? Już mi się paskudny siedzieć obok ciebie!»
W tym momencie coś zaskoczyło we mnie. Zamiast płaczu przyszedł gniew. Nie chciałem już być jego ofiarą. I zupełnie nieoczekiwanie dla siebie zrobiłem coś, o czym nie żałuję po dziś dzień. 
Tylko że przeszedł kelner z tacą, na której stała wściekły talerz tom-yam — czerwonej, ostrej i pachnące. I nagle chwycił je u niego z tacy i, zanim zrozumiał, co się dzieje, opróżnił całą zawartość mu na głowę.
Krzyk, krzyk — on podskoczył, złapał się za twarz, a po sali rozeszła się zapach przypraw i ostrych smaków. Ludzie zastygli w miejscu, a następnie gdzieś rozległo się сдавленное chichot.
Mój się wyprostował, zebrał swoją dumę i powiedział chłodno, patrząc na niego z góry na dół:
— Pan płaci.
Potem podniósł głowę i powoli i zdecydowanie wyszedł z restauracji, pozostawiając go w mokrym kostiumie, w towarzystwie śmiechu i zdziwionych spojrzeń gości.