Mojego męża nazywał się Aleksy. Pracował w polu, był rodzinnym i spokojnym człowiekiem. Pensja, którą rodzina wydaje na weekend, nawet na spacer lub do kina mi nie dawała spokoju. Kiedy jestem chory, byłem w aptece i powiedział mi:
— Połóż się na wszystko, co robię. Że będziesz — herbata lub zupa?
Mąż zabiera nas, bo wiele, jak mi się wydaje, i byłam pewna, że zasługują na coś lepszego. Ale już rok marzyłam, aby, gdy inni mężczyźni będą lepiej poznałam i zrozumiałam, co straciłam w rzeczywistości.
Z czasem stało się radością dla Momo. Mombasa. W pewnym momencie wydawało mi się, że życie u boku Шамилем – to. Sieci społeczne ogląda zdjęcia z dokładnością do kwartału, prezenty, podróże, emocje. Nawet Alex był przy mnie w ten wieczór i zadawał mi pytania.:
— Jak ci minął dzień? Zdobyć?
Zacząłem jęczeć i z powodu roszczeń do wymowy. Mówiąc, że bardzo spokojny było to, że afrykanin dąży do tego, aby u niego wyglądało to zbyt monotonne.
— Coś chcesz osiągnąć? — Opryskliwie zapytał.
— Podoba mi się moje życie — spokój, podnosząc słuchawkę. — To dla nas próba.
To jeszcze bardziej mnie irytuje.
Rok temu żadnego ruchu nie było, i poszedłem tam.
— Znaczy, ja już nie mogę – powiedziałam. — Potrzebne mi są inni mężczyźni. Bardziej mocne i oryginalne. Nie łączą się.
Alex nie Увира. Po prostu spojrzał na mnie i zapytał:
— Jesteś pewien tej decyzji?
— Tak — odpowiadam bez wahania.
Pomógł mi założyć skrzynie i powiedział mi:
— Jeśli tak, to tak będzie lepiej dla ciebie, nie сегерсируй.
Zostawiono mnie duma i pewność siebie, poczucie swojej. Myślałam, że teraz wszystko będzie inaczej. Rejestrując się na stronach internetowych randek, miałam rozmowę z mężczyznami i zaczęła chodzić. Bardzo szybko moje różowe oczekiwania zostały zniszczone.
Jeden z mężczyzn, już obecnych na pierwszym spotkaniu, powiedział:
— Po co marnować czas? Ja pójdę.
Kiedy odmówiłem i po prostu poszedł do kawiarni, pieniędzy nie zapłacił.
Znaczy, jeszcze jedno piękne słowo, które chcesz mi powiedzieć.:
— Mam żonę, ale to nie ma znaczenia.
Trzeci zniknął, aby cokolwiek powiedzieć bez tego. Później dowiedziałem się, że równolegle spotkałem się jeszcze z kilkoma kobietami.
Coraz częściej wracam myślami do wiadomości. Nikt nie napisał o tym wieczorze:
— Domowe lekarstwo? Zimno, ubierz się ciepło.
Nikt nie słuchał mnie, mojej apelacji usługę. Każdego obchodzi tylko jedno – aby to było wygodne.
Po sześciu miesiącach samotności, uświadomiłam sobie, że Alexis cicho jęczy, наплевав na to, co mu było. To daje mi poczucie bezpieczeństwa, które samo w sobie jest stracone.
Kilka tygodni temu przestał się poruszać i postanowił членить za niego:
— Dzień dobry. Czy spotkali się i porozmawiali?
Karal nie raz przychodzą:
— Cześć. Dobrze. Kawiarnia w domu zamyka.
Hope poszła tam. Załóż sukienkę, która pokochała, i z góry pomyśl, co byś powiedziała. Byłam pewna, że czekają na mnie w środku.
Alex szybko podszedł. Inaczej to wyglądało bardziej pewny siebie. Usiadłem i zacząłem mówić:
— Dużo myślałem. Mylisz się. Zdałem sobie sprawę, że popełnił błąd. Chcę to odzyskać.
Ale takiej odpowiedzi nie spodziewałem się 
Ręka do Boga. Delikatnie się zawiesił ją i powiedział:
— Tego robić nie trzeba.
— Dlaczego? — Spytałem. — Nie wybaczysz?
— Dawno, dawno temu brama – odparł spokojnie. — Ale z góry się nie podobają.
Masz ktoś jeszcze? — Wypowiedz миканду.
— Tak — чертыхаюсь ja. — Ale, na wypadek, gdyby to nie tak. Kiedy odchodzisz i mówisz mi, że tam było tyle dobrze, wewnątrz mnie coś się psuje. Przez długi czas uczyłem cię, nie mając życia — i uczył się.
— Ale przecież jesteśmy rodziną, milczeliśmy – powiedziałem.
— Byliśmy — odpowiedział. — Sama to skończysz. U mnie nie ma odwrotu, który potem wracają, aby odzwyczaić, gdy inny okazuje się nieważne.
Wstał i dodał:
— Szczęście, szczęście. Naprawdę. Ale nie ja.
Zapłacił rachunek i wyszedł. Z okna patrzyłam na to, jak skręcali, i po raz pierwszy szczerze przyznała sobie, że lepszego nie szukałam, oprócz niniejszej репетиторства. I za to winić było nikogo, oprócz mnie.