Nowy sąsiad wysypał trochę żwiru przed naszym domem. Poprosiłem go grzecznie, żeby go zabrał, ale zamiast przeprosić, uśmiechnął się i odpowiedział:
— To mój problem, zajmę się nim, kiedy będę miał na to ochotę.
W tym momencie zrozumiałam, że nie będzie z nim pokojowego rozwiązania. Postanowiłam zrobić to po swojemu i wcale tego nie żałuję. Od tamtej pory sąsiad zaczął unikać jakiegokolwiek bezpośredniego kontaktu.
Stało się dla mnie jasne, że nie był zainteresowany rozsądną rozmową i że nie możemy rozwiązać problemu pokojowo. Podjąłem więc decyzję, której wcale nie żałuję. Niedługo potem sąsiad zaczął unikać wszelkiej interakcji ze mną.
Wszystko zaczęło się kilka lat temu, kiedy pewien mężczyzna, były żołnierz, wprowadził się do naszej małej wioski. On i jego żona od razu zwrócili na siebie uwagę mieszkańców. Ludzie byli wobec nich podejrzliwi, prawdopodobnie dlatego, że byli inni od nas. Ale szczerze mówiąc, nie rozumiałem, dlaczego wzbudzali tak wiele uprzedzeń. W końcu kupili ziemię legalnie i nikomu nie przeszkadzali.
Na początku niewiele robił. Dopiero dwa lata później zaczął kłaść fundamenty pod swój dom. Potem przyszły dostawy materiałów, takich jak piasek, ziemia i żwir, zamieniając jego ziemię w plac budowy na świeżym powietrzu. Pewnej soboty, będąc na wsi, stanęliśmy w obliczu „miłej niespodzianki”: ogromna sterta żwiru została ułożona tuż za naszymi drzwiami.
Pierwszym odruchem było zajęcie się tym od razu, ale postanowiłem poczekać do następnego ranka. Tego ranka poszedłem do jego domu, zapukałem do drzwi i spokojnie zapytałem:
—Dlaczego wysypałeś tę stertę żwiru przed moimi drzwiami?
Spojrzał na mnie beznamiętnie i odpowiedział:
— Cóż, nie mogę tego zrobić przed moimi drzwiami, ciężarówki tamtędy przejeżdżają. Ale przed twoimi drzwiami jest jeszcze miejsce.
Byłem bez słowa. Powiedziałem mu stanowczo:
— Usuń to natychmiast. Nie chcę tu tego chaosu.
Zamiast przeprosić, odprawił mnie z uśmiechem:
— To mój problem, zajmę się nim, kiedy podejmę decyzję.
W tym momencie zrozumiałem, że nie ma sensu próbować z nim dyskutować. Wziąłem więc sprawy w swoje ręce. W nocy, łopatą, przesunąłem połowę żwiru na mojej ziemi.
Następnego ranka wyszedł do swoich drzwi, wyraźnie zszokowany niewielkim rozmiarem stosu. Gdy podszedł do mnie, powiedziałem spokojnie:
— Skoro wyrzuciłeś ten żwir na mój próg, część z niego należy teraz do mnie. Uważaj to za czynsz.
Przez dłuższą chwilę milczał, po czym wymamrotał coś w rodzaju:
— Sprytne, co?
Od tamtej pory mamy żwir, którego możemy użyć do naprawy naszej ścieżki, a sąsiad unika z nami jakiegokolwiek bezpośredniego kontaktu.