Jestem Elena, mam 27 lat i jestem projektantem wnętrz z Florencji.
Spotkałem się z Nicolasem, człowiek, którego uważałem za swego losu, podczas oryginalnego projektu, nad jeziorem Como.
Był elegancki, miły, zawsze uprzejmy i często mówił, że nie chce nic innego, jak uczynić mnie swoją żoną.
Kochałem go tak głęboko, że ignorował każdy alarm.
Nicholas powiedział mi, że on musi dbać o swoim głuchym i niemym bracie-bliźniaku Noah.
Mieszkał w starej rodzinnej posiadłości nad jeziorem.
Podziwiam Nicolasem za jego dobroć i oddanie.
Pewnego wieczoru, w Янтарном świetle słońca, odbijających się od wody, opadł na kolana i szepnął:
“Wyjdź Za Mnie Za Mąż, Elena. Dam ci spokój na całe życie.”
Myślałem, że trafię w sen, ale w rzeczywistości przekroczył próg koszmaru.
NOC WESELA
Nasz ślub był cichy i prywatnym.
Nicholas nalegał, aby jego rodzina wolała prostotę.
Miałam na sobie białą koronkową sukienkę, kiedy odprowadził mnie do dużego dwór cichu, starożytnego, окутанному mgłą.
Ale kiedy podniosła welon, przede mną stał nie Nicolasa.
Jest dobrze jak na niego, ale jej oczy były puste, a usta nie stoimy w miejscu.
Moje serce zastygło.
“Gdzie Nicholas?!” krzyczał.
Nikt nie odpowiedział.
Jego matka zrobiła krok do przodu, lodowatym głosem:
“Od tego momentu jesteś żona Noego. Nie zadawaj pytań.”
Zanim zdążyłem zareagować, drzwi zamknęły się suche odgłosem.
Właśnie wtedy zrozumiałem, że zostałem oszukany.
Wyszłam za mąż za tego człowieka.
Nicolas wykorzystał mnie, żeby zorganizować wesele do brata niepełnosprawnego, tylko po to, aby chronić dziedzictwo.
W nocy nie drżał w rogu, gdy deszcz puka w okna.
Noe – mój cichy ” mąż ” – siedział obok mnie z oczami pełnymi smutku.
TRE MESI DOPO…
Vivevo come un fantasma.
Ogni giorno dovevo recitare la parte della moglie devota in quella villa gelida.
Nicolas era sparito dopo il matrimonio, inviando solo qualche busta di denaro.
Noe, jako niemy, troszczył się o mnie z czułością-накрывал stół, pomagał mi przygotować i zostawiał małe kartki napisane delikatnym charakterem pisma:
“Nie bój się.”
“Nie jestem taki, jak oni.”
Pewnej burzliwej nocy obudziłem się od głośnego hałasu.
Zeszłam na dół i zobaczyłam Nicolas, mokrego, z oczami pełnymi gniewu.
Złapał mnie z mocą:
“Jesteś moja, Elena! Nikt nie może mieć do ciebie — nawet on!”
Próbowałem się uwolnić, ale Noe wyszedł z cienia. Odepchnął Nicholasa w bok i w rozpaczy pomachał do mnie: “Uciekaj!”
Usłyszałem walkę za plecami-plamy, krzyki, a potem ciszę.
Kiedy przyjechała policja, ciało Nicholasa znaleziono w jeziorze.
Noe zniknął.
PRAWDA O DZIEDZICTWIE
Po pogrzebie dowiedziałem się prawdy.
Dwór i cały rodzinny majątek zostały pozostawione zmarłym ojcem, ze szczególnym warunkiem:
“Cała posiadłość należy do Noego.
Ale jeśli Noe żeni się do trzydziestu lat,
Nicholas stanie prawnym kierownikiem.
Jeśli Nicholas umrze, bogactwo pójdzie na cele charytatywne.”
Nicolas, choć Bliźniak względu na to, że nie miał prawa.
Mógł kontrolować szczęście tylko przez prawowitego małżeństwa Noego.
Dlatego on uwiódł mnie, zorganizował fałszywą ślub i użył mnie jako swoją “żonę na papierze” — planuje wziąć wszystko, a następnie pozbyć się nas obu.
Wszyscy byli uczestnikami jego małżonka, z wyjątkiem Noego i mnie.
Biedny Noe…
On naprawdę wierzył, że ma żonę i dom.
Ale to była tylko pionkiem w okrutnej grze brata.
ZESZYT NOEGO
Przez trzy dni po pogrzebie znalazłem w szufladzie noego mały notes.
Wewnątrz setki wierszy, napisanych przez nieprawidłowe literami:
“On mówi, że małżeństwo uratuje rodzinę.”
“On się uśmiecha, ale widzę, jak płacze w nocy.”
“Kiedy mnie już nie będzie, powiedz mu: nie chciałem już go zranić.”
Moje łzy zwilżania strony.
Noi wszystko wiedział.
Zdawał sobie sprawę, że to kłamstwo, ale nadal mnie chronić nawet za cenę swojego życia.
Ostatnie wspomnienie
Policja oświadczyła, że śmierć Nicholasa była wypadkiem, że poślizgnął się i utonął.
Ale wiem, że to nie tak.
Noe ze wszystkich sił próbował mnie uratować, i, być może, w swoich ostatnich chwilach postanowił położyć kres cyklu oszustwa.
Opuściłem ten dom, zabierając ze sobą tylko jego notes.
I czasami, gdy nocą pada deszcz, słyszę lekkie pukanie w okno-jak ktoś próbuje mówić, ale nie może wydać dźwięk.
“Nie bój się… wciąż tu jestem.”