Zacznę od prawdy: najprostszym sposobem na porażkę w medycynie — zapomnieć, po co zacząłeś. Przed tym, jak zacząłem Richardem Stirling, przewodniczącym Sterling Healthcare, jestem doktorem Nim, kardiochirurgiem. Spędziłem 20 lat na to, aby utrzymać bicie umierających serc. Teraz spędzam większość swojego czasu na to, aby utrzymać bicie serca firmy, i, uwierzcie mi na nim nie mniej płytki nazębnej, który chcesz usunąć.
Publiczny szpital Świętego Judy była naszym największym skupiskiem pamiątkowych tablic.
Na papierze to była finansowa czarna dziura. Właściwie to była czarna dziura rozpaczy. Skargi pacjentów odkładają — historii zaniedbania, chamstwa i lekarskiej, zaniedbania, graniczącym z przestępczej. Jesteśmy trzy razy zmieniali administracji. Nic się nie zmieniło.
Tak więc, w zeszłym tygodniu postanowiłem przeprowadzić małą operację samodzielnie.
Nie przyjechalem na opancerzonej samochodem z zespołem asystentów. Przyjechałem na podartej taksówki, ubrany w поношенную odzież roboczą. Nazywali mnie «Artur», był 70-letni budowniczy na emeryturze. Moja choroba? Silna, ta zimie, lecz ból w dole pleców. To była idealna choroba: bolesna dla pacjenta, ale często niewidoczne na zdjęciu rentgenowskim, co czyniło ją doskonałym papierkiem lakmusowym dla sprawdzenia empatii lekarza.
W momencie, gdy weszłam na oddział pogotowia Świętego Judy, zdałam sobie sprawę, że problem jest poważniejszy, niż myślałam. Powietrze było nasycone zapachem taniego środka dezynfekującego i apatii. Podłogi były wilgotne. Na jęki pacjentów nikt nie zwracał uwagi. Po sześć godzin oczekiwania na twardym plastikowym krześle mnie, w końcu położyli na nosze i zawieźli do wspólnej izby na górze.
Pokój przedstawiała sobą obraz rozkładu. Облупившаяся farba. Brudna zasłona oddzielała moje łóżko od innego pacjenta, który kaszlał płucami. Położyłem się, skrzywił się (częściowo z gry, częściowo z powodu cienkiego jak papier, materaca) i nacisnął przycisk przywołania pielęgniarki. Lekarz pogotowia po pobieżnej inspekcji zaznaczył w karcie, że w razie potrzeby mogę poprosić o środki przeciwbólowe.
Po kilku minutach weszła.
Starsza pielęgniarka Marki. Jej nazwa фигурировало w kilkudziesięciu skarg. To była kobieta w średnim wieku ze stałym ponury wyraz twarzy, jakby całe życie jadła cytrynę.
Spojrzała na mapę, wiszący w nogach mojego łóżka. «Znowu ty?» Łóżko 12B. Co to jest? Ona nawet nie spojrzała na mnie.
«Proszę pani», powiedziałam słabym głosem. «Ból jest okropny. Wydaje mi się, że moje plecy to się zepsuje. Lekarz na dole powiedział, że mogę poprosić o leki przeciwbólowe».
Marki wydała okropny dźwięk. «Ból? Zawsze boli. To szpital, a nie bar, gdzie można zamówić wszystko, co tylko zechcesz. Następna dawka w 9 pm. Poczekaj do tej pory.
«Ale to nastąpi za trzy godziny», — простонала ja. «Nie mogę tego znieść».
«W takim razie będziesz musiał to zrobić» — powiedziała równym głosem. «U nas faktycznie chorzy pacjenci, o których trzeba dbać. Nie dzwoń do mnie więcej».
Ona odwróciła się na pięcie i odeszła, zostawiając mnie w ciszy. Nie czuł gniewu. Poczułem zimną chirurgicznej precyzji. Pierwszy objaw zaniedbania. Zaznaczyłem to.
Godziny mijały.
Mnie nie po prostu zaniedbane. Stałam się niewidzialna. Obserwowałam pracę Marki i jej zespołu. Leczono pacjentów z pomocą dobrze ubranych gości z przesłodzone-udawaną słodyczą. Ale do tych, którzy wyglądał pokornym, kto był samotny — jak ja — są one traktowane z nieskrywaną pogardą. Nie chcieli zmieniać brudne prześcieradła. «Zapomniał» przynieść wodę.
A potem zobaczyłem jej syna. doktora Marka. Czytałem jego akta — przeciętny student medycyny, który w jakiś sposób dostał się tu szkolenie. Miał takie same wyniosłe, пренебрежительные oczy, jak u jego matki.
Patrzyłam, jak Marki wyciągnął Marka w kąt korytarza, tuż za drzwiami mojego pokoju. Kurtyna była задернута nie do końca, i ja doskonale je słyszałam.
«Starzec z 12Б,» wyszeptała Marki. «Narzeka, prawdziwy wrzód. Potrzebna mi ta łóżko. Znajdź sposób, aby wypisać go.
«Spojrzałem mu kartę», — odpowiedział Mark. «To jest po prostu ból w plecach. Ale on nie chce chodzić. Nie mogę po prostu wyrzucić go, jeśli on mówi, że nie może się ruszyć».
Brenda uśmiechnęła się chytrze, okrutnym uśmiechem. — To niech go chcieć odejść. Jesteś lekarzem. Puść wodze fantazji.
U mnie słyszysz woła polska krew w żyłach. To już nie było to zaniedbanie. To był celowy spisek.
Dziesięć minut później doktor Mark wszedł do mojego pokoju. W rękach miał notatnik.
«Cóż, Artur», — powiedział on, nie zadając sobie trudu, aby ukryć swoją niecierpliwość. Jest niedbały gest przyłożył stetoskop na plecach na szpitalnej koszuli. «Zapoznałem się z twoimi wynikami. Wszystko jest w porządku. To jest po prostu ból mięśni. Teraz jestem coraz dokumenty o twoim wyciągu. »
«To niemożliwe» — powiedziałam, starając się, aby mój głos brzmiał słabo. «Nie mogę wstać. Za mną trzeba uważać».
Uśmiech doktora Marka zniknęła. «Słuchaj, stary», — warknął on. «Nie mam na to czasu. Albo выписываетесь dobrowolnie lub zaznaczam na mapie, że » rezygnuje z leczenia i zachowywać się agresywnie w stosunku do personelu medycznego «.
Podniósł długopis. «To oznacza, że twoja firma ubezpieczeniowa, jeśli ona w ogóle istnieje, nie zapłaci ani grosza. Otrzymasz pełny koszt. Tego chcesz?»
Oto i wszystko. W momencie, gdy sytuacja stała się przestępstwem.
«Nie odejdę» — powiedziałem.
«Jak sobie życzysz,» wzruszył ramionami dr Mark. Otworzył moją kartę i zaczął pisać. Ze swojego miejsca nie mógł widzieć słowa, zadarty do góry nogami: «Pacjent podekscytowany»…. odmawia przestrzegania planu leczenia … Wykazuje oznaki zachowań związanych z poszukiwaniem narkotyków … »
On fałszował moją kartę medyczną. Zamieniał mnie w kłamcę, narkomana. On popełnił przestępstwo.
Aż on coś строчил, powoli, przezwyciężając ból, sięgnął po najtańszych jednorazowym telefonem, który zabrał ze sobą.
Dr Mark uśmiechnął się, nie podnosząc oczu. «Do kogo dzwonisz? Twoje wnuki, żeby po ciebie przyjechał?
Ja nic nie powiedział. Szybko zdobył jedyny numer, zapisany pod nazwą «Thompson». Przyłożyłem telefon do ucha, ale nie mógł oderwać oczu od doktora Marka.
Kiedy na drugim końcu podniósł słuchawkę, mój głos się zmienił. On już nie był słaby i drżący. Był ostrym, władczym i impregnowane śmiercią.
«Witaj, synu».
To było celowe kpina, parodia na jego niezdrowe relacje z matką.
Długopis w ręce doktora Marka przestała się poruszać. Powoli podniósł oczy z zagubiony wyraz twarzy.
Kontynuowałam, patrząc mu prosto w oczy. «Czeka mnie mała operacja w szpitalu Świętego Judy. Trzeba wyciąć kilka ‘raki’ korupcji. Przygotuj «system’. Zaraz do ciebie zejdę.
Rozłączyłem.
Odłożyłem telefon na szafkę nocną.
Dr Mark zamarł. Klamka wypadła z ręki i z brzękiem spadła na podłogę. On spojrzał na mnie — starego, biednego człowieka na szpitalnym łóżku, i zobaczyłem przerażający świadomość, загоревшееся w jego oczach. On zbladł. Po raz pierwszy w życiu poczuł prawdziwy, absolutny strach.
Zajęło im mniej niż pięć minut, aby dotrzeć.
Drzwi do mojego pokoju otworzyły się. Z przodu szedł Thompson, szef mojej korporacyjnej służby bezpieczeństwa, masywny były detektyw z twarzą, na którym nigdy nie było uśmiechu. Za nim stało dwóch badacza wewnętrznej służby i dyrektor szpitala, mężczyzna, który się mocno pocił i był blady jak płótno.
Thompson nie tracił czasu na marne. Udał się prosto do wciąż застывшему doktorowi Markowi. «Dr Mark», — powiedział Thompson pozbawionym emocji głosem. «Pan usunięty z pracy, wchodzi w życie natychmiast. Proszę, oddajcie swój dowód tożsamości i podążaj za nami».
W tym momencie Marki, słysząc hałas, przybiegła. «Co tu się dzieje?» ona pisnęła. «Kto pozwolił…
Thompson dał znak drugiego badacza. «Starsza pielęgniarka Marki. Można też tymczasowo zawieszeni. Dowód proszę».
«Co? Nie możesz… » zaczęła krzyczeć ona.
Potem usiadł w łóżku. Ja już się nie odezwałem. Spojrzałem prosto na poruszenia dyrektora generalnego.
«Ty» — powiedziałem, i w pokoju zapanowała cisza. «Ten szpital to nie miejsce uzdrowienia. Jest to choroba. I jestem tutaj, aby ją wyleczyć. Od twojego odejścia. Masz dziesięć minut, aby usunąć ze swojego stołu.
Królował chaos. Marki i Marka wyprowadzili, krzyczeli o państwa zbiorowym. Wstałem z łóżka, i Thompson zarzucił mi na ramiona płaszcz.
«Operacja» się udała. Nasze wewnętrzne dochodzenie wykazało szamba systemowej korupcji i zaniedbania. Marki i dr Mark nie po prostu sfałszowane moje wpisy. Robiły to z dziesiątkami innych pacjentów nieubezpieczonych, wypychając ich za drzwi w niebezpiecznych warunkach, aby «zwolnić łóżka».
Zostali zwolnieni. Oba wysunięto wiele zarzutów: fałszowanie dokumentacji medycznej, nieostrożne wystawienie zagrożeń i oszustwa z ubezpieczeniem. Oni pójdą do więzienia. Kilkunastu innych pielęgniarek i lekarzy biorących udział w tym schemacie, również zostali zwolnieni.
Kościół Świętego Judy była zamknięta na trzy miesiące, aby w pełni «sterylizacji».
W zeszłym tygodniu on ponownie otwarty pod nową nazwą: «Publiczne centrum medyczne Stirling w szpitalu Świętego Judy». Wpłaciłem 50 milionów dolarów z własnych środków na remont placówki. Mamy zupełnie nowy personel, z nowym, starannie dobranych przez zespół liderów, którzy naprawdę dbają o pacjentach.
Odwiedziłem go wczoraj. Nie jak «Artur», a jak Richard Sterling. Tam było jasno, czysto i pomocne. Zatrzymałem się porozmawiać ze starszym pacjentem na łóżku 12B. Powiedział mi, że pielęgniarki zwracali się z nim jak z królem.
Na głównej ścianie holu, gdzie wcześniej wisiał stary obraz olejny, teraz duża mosiężna tabliczka. Na niej zapisana jest nasza nowa filozofia, nasza nowa misja. Tylko pięć słów.:
«GODNOŚĆ W KAŻDYM TROSCE».
To była moja przysięga, kiedy zostałem lekarzem. I teraz to przysięga każdego szpitala, która nosi moje imię.