Kiedy w restauracji, w szlafroku koloru młodej marchewki i w kapciach z różowymi pomponami, uwierzyłam w siebie i w to, że kelner pierwsze, co pomyśli — to że jestem żoną solenizanta. Słowo honoru, patrzyłam, jak szeroko otworzył oczy, próbując się domyślić: czy stoi przed nim wariatka, czy to może jakaś konkurencja w dziwnej formie.
— Proszę mnie zaprowadzić do stolika na nazwisko Władimira Pietrowa. Tam jest pięćdziesiąte urodziny, — powiedziałam spokojnym tonem.
Biedny chłopak przeszedł całą salę, a ja czułam na sobie wzrok wszystkich obecnych. Znacie to uczucie, kiedy idziecie i wydaje się, że cały dźwięk otoczenia to wasze kroki? Moje kapcie uderzały mocno o podłogę, szlafrok trzepotał, a pompony radośnie podskakiwały przy każdym kroku.
Ale zacznę od rana.
Wszystko zaczęło się od telefonu od Galiny Pietrownej, mojej teściowej.
— Lena, — zaśpiewała podejrzanie słodkim głosem, — mam taką małą prośbę…
Usłyszałam słowo „małą” i już się spięłam. Po czternastu latach małżeństwa doskonale wiedziałam: teściowe nie mają małych próśb.
— Dziś u Woweńki urodziny, — kontynuowała. — Goście, uwaga, wiesz przecież, jak ważne jest, żeby syn był w centrum wydarzeń.
— Rozumiem, — odparłam cicho.
— Więc, Lenka, — jej głos zrobił się trochę ostrzejszy, — mogłabyś dziś… jakby to powiedzieć… nie błyszczeć?
Omal nie rozlałam kawy.
— Przepraszam, to znaczy co? Nie mam się świecić?
— No wiesz… żebyś nie przyciągała uwagi, żadnych jaskrawych strojów, nie dyskutowała, nie przeszkadzała. Wszyscy mają podziwiać tylko solenizanta.
Zastygłam, próbując pojąć, o co jej chodzi. To znaczy, że ja, żona, gospodyni przyjęcia, mam być proszona, by nie rzucać się w oczy?
— Galino Pietrowna, — powiedziałam lodowato, — chce pani, żebym przyszła do restauracji w szlafroku?
— A czemu od razu tak przesadnie? — roześmiała się. — Choć… z poczuciem humoru, dlaczego nie?
O dziewiątej Wowa się obudził i pierwsze, co zrobił, to tak szeroko ziewnął, że prawie mi ucho wessało w próżnię.
— Lena, gdzie są moje skarpetki, — mruknął, nie otwierając oczu.
— W tamtym świecie, razem z twoją młodością, — burknęłam.
Nie odpowiedział — jakby nie słyszał. Pięćdziesięcioletni mężczyźni czasem zachowują się jak nastolatki: zawsze coś gubią, zawsze im coś nie pasuje.
Kiedy on „kopał rów” w toalecie, ja wciąż rozmyślałam nad słowami teściowej. No i jak ja niby mam „nie błyszczeć”? Przecież jestem gospodynią święta!
O dziesiątej już siedziałam u fryzjera.
— Lena, co robimy? — uśmiechnął się mistrz.
— Wie pan, chciałabym, żeby mnie dziś nie było widać, — odpowiedziałam zmęczona.
— W jakim sensie?
— Dosłownym.
Fryzjer się uśmiechnął, ale nie protestował. Zrobił mi schludną fryzurę — nie za jaskrawą, ale też nie „na panią z księgowości”.
Godzinę później byłam u manicurzystki. I tam mnie olśniło: a co, jeśli potraktować słowa teściowej dosłownie? Pojawić się w restauracji tak, żeby wszyscy oniemieli?
Kiedy wróciłam do domu, Wowa już był gotowy. Miał na sobie nowy garnitur, który wybraliśmy tydzień temu. Przystojniak! Uroniłam nawet kilka łez.
— Lena, w co się ubierasz? — zapytał.
— Oj, nie martw się. Mam specjalny strój, — uśmiechnęłam się tajemniczo.
Jak zwykle, nie dociekał. Ludzie z reguły mu wierzyli.
Wyjęłam z szafy lekki pomarańczowy szlafrok, w którym zwykle chodziłam po domu, i kapcie z różowymi pomponami. Spojrzałam na to cudo i pomyślałam: to jest to! Jeśli „nie błyszczeć”, to już całkiem.
I tak zrobiłam. Kelner prawie upuścił tacę, kiedy mnie zobaczył. Goście przy stolikach zaczęli szeptać. A w samym centrum siedziała Galina Pietrowna — wystrojona jak królowa Anglii.
Gdy mnie zobaczyła, twarz jej się wydłużyła, jakby właśnie odkryła mysz w swojej torebce.
— Lena, — syknęła, gdy podeszłam, — co ty wyprawiasz?!
— A co takiego? — spojrzałam niewinnie. — Przecież prosiła mnie pani, żebym nie błyszczała. Widzi pani? Nikt nie patrzy na mnie, tylko na Wowę.
Goście parsknęli śmiechem. Wowa poczerwieniał, ale i on nie wytrzymał — ryknął śmiechem.
A potem wszystko się posypało. Wujek Wowa, już trochę podpity, wzniósł toast:
— Oto co znaczy prawdziwa żona! Dla oczu męża choćby i w szlafroku!
A ciotka Zoja dodała:
— Najważniejsze, że przytulnie! Spójrzcie, jak te pomponiki podskakują — aż miło popatrzeć.
W efekcie zamiast poważnej uroczystości zrobiło się wesoło i swojsko. Wszyscy się śmiali, robili zdjęcia ze mną, a Wowa świecił jak choinka.
Tylko Galina Pietrowna siedziała posępna.
Kiedy wjechał ogromny trzypiętrowy tort, teściowa nie wytrzymała:
— To wstyd! W najważniejszy dzień w życiu syna urządziłaś cyrk!
Uśmiechnęłam się i odpowiedziałam:
— Galino Pietrowna, ale proszę spojrzeć: wszyscy goście będą pamiętać tę imprezę. Czy to nie najważniejsze?
Wtedy Wowa nagle wstał i powiedział:
— Dość, mamo. Lenka to najlepsza żona, jaką mógłbym mieć. Gdyby nie ona, to moje urodziny wyglądałyby teraz tak: piwo i telewizor.
Goście wiwatowali. A ja się wzruszyłam.
Kiedy wróciliśmy do domu, Wowa zdjął marynarkę i powiedział:
— Wiesz, Lena, doprowadzasz mnie do szału. Ale właśnie za to cię kocham.
I pomyślałam: czasem, żeby pokazać, kim naprawdę jesteś, wystarczy założyć szlafrok w kolorze marchewki.
Tydzień później w albumie teściowej pojawiły się zdjęcia z podpisem: „Urodziny Woweńki”. Na połowie zdjęć byłam ja — w szlafroku i kapciach. I wiecie co? To właśnie te zdjęcia zebrały najwięcej lajków od wszystkich krewnych.
A co najśmieszniejsze, teraz za każdym razem, gdy ktoś w rodzinie mówi słowo „błyszczeć”, wszyscy zaczynają się śmiać.
Goście siedzieli przy stołach, ale nie mogli się powstrzymać od komentowania mojego „stroju”.
— To jakiś żart? — szepnęła ciotka Zoja do sąsiadki. — Przyszła w tym z domu?
— Nie, specjalnie, — odpowiedziała sąsiadka. — Mówią, że to na prośbę teściowej, żeby „nie błyszczeć”.
— Hm, zdziwiłabym się, gdyby mąż niczego nie zauważył, — mruknęła ciotka Zoja.
Każde jej słowo docierało prosto do mnie, ale udawałam, że nic nie słyszę, mrugając porozumiewawczo do Wowy. Mąż uśmiechnął się — jego twarz promieniała dumą i była zarazem lekko zakłopotana.
Tak, uroczystość zmieniła się w mini-spektakl. Czułam się jak główna bohaterka komedii, w której teściowa gra rolę surowego reżysera, a ja jestem niezależną aktorką z poczuciem humoru.
Galina Pietrowna nie dawała za wygraną, próbując kontrolować przyjęcie. Krzątała się po sali niczym wojskowy inspektor: sprawdzała obrusy, układała serwetki, a przy tym podejrzliwie zerkała na mnie.
— Lena, skoro już przyszłaś do mnie, — zagaiła — może przeniesiesz się do innego stolika? Żeby nie przeszkadzać gościom podczas urodzin.
— Z przyjemnością, — uśmiechnęłam się, rozglądając niby za odpowiednim miejscem. — Ale tylko jeśli będzie słoneczne i z naturalnym światłem do moich kapci.
Galina Pietrowna aż stanęła jak wryta, nie mogąc wydobyć słowa. Wiedziałam, że to działa: jej autorytet lekko podupadł, a goście zaczęli szeptać między sobą z uśmiechem.
Kiedy przyszła kolej na życzenia, Galina Pietrowna wstała, by wznieść toast. Zaczęła uroczyście:
— Dziś mamy jubileusz Wowy i chciałabym powiedzieć…
Ale wtedy ja spokojnie podeszłam do męża, położyłam mu dłoń na ramieniu i powiedziałam:
— Daj, powiem kilka słów.
Wowa spojrzał na mnie z uśmiechem. Galina Pietrowna prawie się udławiła — nikt nie spodziewał się, że „niewidzialna” zabierze głos.
— Drodzy przyjaciele, — zaczęłam — dziś to nie tylko urodziny mojego męża. To nasze wspólne święto. A wiecie co? Najcenniejszą rzeczą w życiu jest umiejętność śmiać się i cieszyć razem.
Goście przyjęli to gromkimi brawami, Wowa klepnął mnie po ramieniu. Teściowa była w lekkim szoku — jej plan skupienia uwagi tylko na „synku” się posypał.
Kiedy przyniesiono tort i zapalono świeczki, wszyscy zawołali „Sto lat!”. Wowa już się schylił, by je zdmuchnąć, ale dziesięcioletni siostrzeniec, Waneczka, krzyknął:
— Czekaj, wujku Wowa! Najpierw ciocia Lena niech zdmuchnie!
Wszyscy wybuchnęli śmiechem. A ja, skoro miałam być „niewidoczna”, wskoczyłam na krzesło i jednym dmuchnięciem zgasiłam wszystkie świeczki. Okrzyki i brawa zagłuszyły nawet orkiestrę.
Galina Pietrowna była wstrząśnięta. Wyglądała, jakby chciała wezwać kelnera, by mnie usunął.
— Lena! — krzyknęła. — Co ty wyprawiasz?!
— Realizuję misję „nie błyszczeć”, — odpowiedziałam chłodno. — Cała uwaga na mężu? Proszę bardzo! Błyszczy podwójnie — i z radości, i dlatego, że ma taką… niespodziewaną żonę.
Po torcie fotograf poprosił wszystkich do zdjęcia grupowego. Goście zaczęli się ustawiać, a ja postanowiłam dodać odrobinę teatru: podskoczyłam tak, że pompony uniosły się wysoko.
— Lena, — warknęła Galina Pietrowna, — to rodzinne zdjęcie!
— Właśnie! — uśmiechnęłam się. — Niech wszyscy zapamiętają to jubileuszowe szczęście.
Fotograf nacisnął spust, a goście śmiali się serdecznie. Nawet Wowa, na co dzień poważny, śmiał się jak dziecko.
Podczas gdy Galina Pietrowna próbowała wymyślić dla mnie „karę”, znalazłam sojuszniczkę. Starsza ciotka Lida, która zawsze słuchała teściowej, odezwała się:
— Galina Pietrowna, może wystarczy? Widać, że wszyscy są szczęśliwi. Czasem lepiej się pośmiać i zjednoczyć.
Teściowa milczała, a ja uśmiechnęłam się delikatnie. Wyglądało na to, że dyplomacja zadziałała.
Kiedy zabrzmiała muzyka, Wowa zaprosił mnie do tańca. W moim marchewkowym szlafroku wirowaliśmy po sali, a goście wiwatowali.
— Lena, — wyszeptał, — jesteś szalona, ale najlepsza żona na świecie.
— Wiesz, — odpowiedziałam — czasem właśnie odrobina szaleństwa robi z przyjęcia niezapomniane wspomnienie.
Galina Pietrowna w końcu się uśmiechnęła, choć przez zaciśnięte zęby. Zrozumiała, że dzień nie poszedł według jej planu, ale wyszedł pięknie.
Wtedy zauważyłam, że przy sąsiednim stole siedzą koledzy Wowy z pracy. Próbowali wyglądać oficjalnie, ale wciąż zerkiwali na mnie i szeptali coś między sobą. Jeden z nich, młody księgowy Sierioża, spytał sąsiada:
— Naprawdę przyszła w szlafroku?
— Tak, i to genialne! — odpowiedział drugi. — Dzięki temu impreza jest niezapomniana!
Postanowiłam wykorzystać moment i zrobiłam małą „akcję szpiegowską”: podeszłam do ich stolika z tajemniczym uśmiechem.
— Dobry wieczór, panowie. Jak wrażenia z jubileuszu?
Jeden prawie zakrztusił się kawą. Spodziewali się spokojnej, statecznej uroczystości, a trafili na żywą komedię w samym środku sali.