Walka matki z wyjątkowym znamieniem córki i to, co udało jej się osiągnąć, może być przykładem dla wielu osób
Poniższa historia nie dotyczy tylko nietypowej wady wrodzonej. Chodzi raczej o determinację matki, która pomimo wszystkich przeciwności na świecie walczyła do końca, aby jej córka mogła wieść szczęśliwe, zrównoważone życie — i nie musiała wstydzić się swojej twarzy. A dlaczego jego twarz? Ponieważ Vivien miała dziwne, rzadkie znamię na czole.
Córka Celine Czakó, Vivien Szabó, urodziła się z rzadką chorobą: tzw. z wrodzonym znamieniem melanocytowym, które według statystyk dotyka zaledwie jedno dziecko na dziesięć tysięcy. Znamię było ciemne, widoczne i duże — znajdowało się tuż na czole, w miejscu, którego nie dało się ukryć ani szalikiem, ani fryzurą.
„Od pierwszej chwili wiedziałam, że nie będzie mogła dorastać spokojnie z tym znamieniem” – powiedziała później Celine w wywiadzie telewizyjnym. „Świat jest okrutny”. Ludzie gapią się, zadają pytania, a dzieci potrafią być brutalnie szczere, nawet jeśli nieświadomie.
Celine i ojciec dziewczynki, Dániel Szabó, kilka tygodni po porodzie podjęli decyzję, że chcą usunąć znamię, zanim zaczną się lata szkolne i związane z nimi rany psychiczne. Martwili się – całkiem słusznie – o przyszłość córki, jej integrację społeczną i pewność siebie. Nie chcieli czekać, aż Vivien zda sobie sprawę, że „inni ludzie nie mają tego” na czole.
Jednak w brytyjskim systemie opieki zdrowotnej (NHS) sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem. Lekarze po prostu odrzucili prośbę rodziców, twierdząc, że usunięcie dziecka było zabiegiem czysto estetycznym, a nie koniecznością medyczną. Z tego powodu państwowe ubezpieczenie zdrowotne nie pokrywa kosztów takich operacji.
„Nie miałam na myśli kwestii estetycznych” – wściekła się później Celine w poście na portalu społecznościowym. „Nie obchodzi mnie, czy moja mała dziewczynka jest „ładna”. Nie chcę, żeby nas nienawidził jako dorosłych za to, że nic nie zrobiliśmy, kiedy mogliśmy.
To był moment, w którym Celine i Dániel postanowili: jeśli system nie pomoże, poszukają rozwiązania sami. Uruchomili internetową kampanię zbierania funduszy, w której szczegółowo wyjaśnili, dlaczego potrzebują pieniędzy i jaką operację chcieliby przeprowadzić u Vivien.
Reakcja społeczności była niemal bezprecedensowa: ludzie rozumieli obawy rodziców. W ciągu zaledwie 24 godzin zebrali ponad 18 milionów forintów. Kilka dni później udało im się zebrać 27 milionów forintów – dokładnie tyle, ile potrzeba na zarezerwowanie prywatnej kliniki, opłacenie anestezjologa, chirurga i opieki szpitalnej.
Ale trudności na tym się nie kończą.
Pierwszy skontaktowany się z nami chirurg, mimo że był uznanym specjalistą, odmówił przeprowadzenia operacji.
„Ten dzieciak jeszcze nie wie, czego chce” – powiedział. „Powinien podjąć taką decyzję, gdy będzie już wystarczająco dorosły”.
Inny dermatolog również nie zalecił zabiegu chirurgicznego, ponieważ znamię nie było nowotworowe i nie stanowiło zagrożenia dla zdrowia.
Ale Celine i Daniel już wtedy pogodzili się ze swoją kłótnią. Chcieli uchronić swoją córeczkę nie przed jej obecnym stanem zdrowia, ale przed przyszłą traumą psychologiczną.
Po długich poszukiwaniach w końcu znaleźli amerykańskiego chirurga praktykującego w Londynie, który zgodził się wykonać zabieg. Brał pod uwagę nie tylko aspekty estetyczne, ale także psychologiczne. Zrozumiał stanowisko rodziców i zgodził się przeprowadzić operację w dwóch etapach, w bezpiecznym znieczuleniu, bez śladu.
Vivien miała dwa i pół roku, gdy miała miejsce pierwsza interwencja. Podczas zabiegu operacyjnego usunięto większość znamienia. Trzy miesiące później wykonano kolejną operację w celu usunięcia resztkowej pigmentacji i przebarwień tkanek. Wynik? Na czole Vivien pozostała tylko cienka, ledwo widoczna linia – ale w oczach dziewczyny zabłysło nowe światło: pewność siebie i radość.
Od tego czasu Celine regularnie zamieszczała zdjęcia i informacje na temat stanu zdrowia dziewczynki. A komentujący — setki tysięcy — nie mogą powstrzymać się od chwalenia Vivien za jej urok, uśmiech i matczyną odwagę. Historia ta zainspirowała wielu, a inni rodzice również podążyli podobną drogą po przeczytaniu opowieści Celine.
„Nigdy tego nie żałowałam” – powiedziała Celine w wywiadzie radiowym. – Moje dziecko jest teraz szczęśliwe, uśmiechnięte i nie boi się patrzeć w lustro.
Vivien chodzi teraz do przedszkola, jej ulubioną zabawką jest pluszowy delfin, a każdego dnia poznaje nowych przyjaciół. Rodzina raz w roku wyjeżdża na badania kontrolne, aby upewnić się, że wszystko jest w porządku. Ale co najważniejsze, życie małej dziewczynki nie kręci się już wokół jej znamienia, ale wokół śmiechu, biegania i marzeń, jak każdego innego dziecka.