Na tym zdjęciu obie się uśmiechamy.
Ja, Margaret, lat 64, i moja najlepsza przyjaciółka Linda, lat 63.
Przed nami stała kolacja, którą przygotowała. Stół był zastawiony świeżymi warzywami, domowym ciastem, sałatkami i winem.
Nikt nie mógłby przypuszczać, że zaledwie kilka godzin później to zdjęcie stanie się ważnym dowodem w policyjnym dochodzeniu.
Znałam Lindę, odkąd skończyłam dwadzieścia dwa lata.
Razem spędziłyśmy młodość, wyszłyśmy za mąż, wychowałyśmy dzieci, straciłyśmy mężów i wspierałyśmy się nawzajem w najtrudniejszych chwilach naszego życia.
Była mi bliższa niż siostra.
Trzy dni wcześniej Linda do mnie zadzwoniła.
– Margaret, przyjdź do mnie w niedzielę. Chciałabym, żebyśmy zjadły razem kolację, tylko my dwie. Tak jak dawniej.
Coś w jej głosie brzmiało dziwnie.
– Wszystko w porządku, Lindo?
Zamilkła na kilka sekund.
– Tak. Jest tylko kilka rzeczy, które muszę ci powiedzieć, zanim będzie za późno.
Pomyślałam, że może ma jakieś problemy zdrowotne.
W niedzielny wieczór pojechałam do jej domu.
Linda była ubrana bardziej elegancko niż zwykle. Ułożyła włosy, nakryła stół, a nawet włączyła nasze ulubione piosenki z czasów młodości.
Jednak w jej oczach pojawił się chłód, jakiego nigdy wcześniej u niej nie widziałam.
W trakcie kolacji nagle zapytała:
– Margaret, czy zastanawiałaś się kiedyś, czy ktoś może być szczęśliwy przez całe życie, żyjąc kosztem innej osoby?
Spojrzałam na nią zaskoczona.
– O czym ty mówisz?
– O niczym. Tak tylko pytam.
Chwilę później zaproponowała, żebyśmy zrobiły sobie zdjęcie.
Postawiła telefon na parapecie, usiadła obok mnie i mocno ścisnęła moją dłoń.
– Może to będzie nasze ostatnie wspólne zdjęcie – szepnęła.
Zaśmiałam się.
– Linda, nie gadaj głupstw!
Ona jednak się nie zaśmiała.
Po kolacji poczułam nagłe, dziwne osłabienie.
Początkowo pomyślałam, że spadło mi ciśnienie.
Ale kiedy chciałam wstać, nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Pokój zaczął wirować.
– Linda… źle się czuję…
Stała po drugiej stronie stołu.
Nie podeszła bliżej.
Po prostu mnie obserwowała.
– Wiem, Margaret – powiedziała spokojnie.
To były ostatnie słowa, jakie usłyszałam, zanim straciłam przytomność.
Kiedy otworzyłam oczy, byłam w szpitalu.
Do mojego ramienia podłączona była kroplówka, a przy łóżku stali lekarz i dwaj policjanci.
Lekarz podszedł bliżej. – Pani Margaret, wyniki pani badań wykazały coś niezwykle niepokojącego. To nie było zwykłe zatrucie pokarmowe.
Zdołałam jedynie wyszeptać:
– Co ma pan na myśli?
Zanim kontynuował, rzucił spojrzenie na policjantów.
– W pani organizmie wykryto substancję trującą. Mamy powody, by sądzić, że ktoś podał ją pani celowo.
Serce zaczęło mi gwałtownie bić.
Ale to, co najgorsze, miało dopiero nadejść.
Jeden z policjantów wyjął telefon i pokazał mi nasze ostatnie wspólne zdjęcie.
– Pani Margaret, czy ta kobieta jest pani najlepszą przyjaciółką?
– Tak… Przyjaźnimy się od czterdziestu dwóch lat.
Policjant westchnął ciężko.
– W takim razie musi pani o czymś wiedzieć. Rozmawialiśmy już z nią. Wyjawiła nam, dlaczego zaprosiła panią tamtego wieczoru na kolację.
Wpatrywałam się w niego z przerażeniem.
– Co powiedziała?
Policjant milczał przez kilka sekund, po czym wypowiedział imię, którego nigdy nie powiązałabym z tą sprawą.
– Robert.
Poczułam, jak przeszywa mnie lodowaty chłód.
Robert był moim nieżyjącym już mężem.
A to, co policjant powiedział mi chwilę później, uświadomiło mi, że przez te wszystkie czterdzieści dwa lata w ogóle nie znałam kobiety, którą uważałam za swoją najlepszą przyjaciółkę…
„Robert był moim mężem” – szepnęłam. „Zmarł sześć lat temu. Co on ma wspólnego z moim otruciem?”
Policjant przysunął krzesło.
„Pani przyjaciółka przyznała, że nienawidziła pani od lat. A powodem był Robert”.
Zamarłam.
Linda?
Kobieta, która była moją druhną, która stała się dla moich dzieci jak ciocia i która przez całą noc trzymała mnie w objęciach, gdy Robert umierał?
„To niemożliwe” – szepnęłam.
Policjant wyjaśnił, że dowody znalezione w domu Lindy potwierdzają podejrzenie celowego otrucia.
Ale dlaczego akurat teraz, skoro Robert nie żyje już od sześciu lat?
Następnego dnia do szpitala przyszła moja córka, Emily.
„Mamo, jest coś, o czym ci jeszcze nie powiedziałam. Trzy tygodnie temu Linda długo stała przed zdjęciem taty. Usłyszałam, jak szepcze: »Powinieneś był należeć do mnie«”.
Tej nocy powróciły wspomnienia z naszej młodości.
Czterdzieści dwa lata temu pracowałam jako bibliotekarka w małym mieście. Linda była tam moją pierwszą przyjaciółką – piękna, pewna siebie i radosna.
Pewnego wieczoru zabrała mnie na potańcówkę, gdzie poznałam Roberta.
Poprosił mnie do tańca dwa razy, a pod koniec wieczoru poprosił o mój numer telefonu.
W drodze do domu Linda była wyjątkowo cicha.
Dwa miesiące później zostaliśmy z Robertem parą. Linda złożyła nam gratulacje, a rok później stała u mojego boku na ślubie, poprawiając moją suknię ślubną.
Dopiero teraz przypomniałam sobie, jak rzadko uśmiechała się na naszych zdjęciach ślubnych. Gdy wypisano mnie ze szpitala, policja zorganizowała spotkanie z Lindą w obecności śledczego.
Siedziała naprzeciwko mnie i wyglądała, jakby w ciągu zaledwie kilku dni postarzała się o dziesięć lat.
– Dlaczego, Lindo? Co ci kiedykolwiek zrobiłam?
Jej wargi drżały.
– Odebrałaś mi mężczyznę, którego kochałam przez całe życie.
– Roberta?
– Znałam go, zanim ty się pojawiłaś. Przez sześć miesięcy czekałam, aż się we mnie zakocha. Ale tego wieczoru, kiedy was sobie przedstawiłam, nie mógł oderwać od ciebie wzroku.
Trudno mi było uwierzyć w to, co słyszę.
– Ale nigdy mi o tym nie wspomniałaś!
– Bo wybrał ciebie. A ja nie potrafiłam się z tym pogodzić.
– Byłaś na naszym ślubie! Trzymałaś na rękach moje dzieci! Byłaś przy mnie, kiedy Robert umierał!
Linda zaczęła szlochać.
– Za każdym razem, gdy widziałam, jak jesteś szczęśliwa, pytałam samą siebie: „Dlaczego ona? Dlaczego nie ja?”.
– Ale Robert zmarł sześć lat temu. Dlaczego dopiero teraz postanowiłaś mnie zabić?
Długo milczała.
– Trzy tygodnie temu powiedziałaś mi, że chcesz przeprowadzić się bliżej córki. Że planujesz podróże i chcesz cieszyć się życiem u boku wnuków. Wtedy zrozumiałam, że nawet po śmierci Roberta potrafisz być szczęśliwa. A ja wciąż tkwiłam w tym samym, paraliżującym uczuciu zazdrości.
Przyznała, że wyszła za mąż za innego mężczyznę, ale nigdy nie przestała porównywać swojego życia do naszego. Ostatecznie jej małżeństwo się rozpadło i została sama.
„Chciałam, żebyś poczuła ból, który nosiłam w sobie przez czterdzieści dwa lata”.
Łzy napłynęły mi do oczu.
„Lindo, nie straciłaś swojego szczęścia przeze mnie. Robert sam podjął taką decyzję. Nawet nie wiedziałam, co do niego czułaś!”.
Przyznała, że naszą ostatnią wspólną kolację zaplanowała wcześniej.
Pięknie nakryty stół, piosenki z czasów naszej młodości, a nawet to ostatnie zdjęcie – nic z tego nie było przypadkiem.
Kiedy jednak załamałam się, przestraszyła się własnego czynu i ostatecznie wezwała pogotowie.
Według lekarzy ten telefon uratował mi życie.
„Gdybym mogła cofnąć czas…” – szlochała.
„Nie możesz, Lindo. I nic nie usprawiedliwia tego, co zrobiłaś”.
To był ostatni raz, kiedy ją widziałam.
Linda przyznała się do winy i musiała odpowiedzieć za swój czyn przed sądem. Zgodziła się również podjąć terapię psychologiczną.
Zamieszkałam u Emily.
Pierwsze miesiące były trudne. Często budziłam się w środku nocy, przypominając sobie chłodny wyraz twarzy Lindy i te dwa słowa:
„Wiem, Margaret”.
Jednak córka i wnuki pomogły mi powoli wrócić do normalnego życia.
Pewnego wieczoru moja trzynastoletnia wnuczka Sophie zapytała:
„Babciu, czy teraz boisz się ufać innym ludziom?”.
„Tak, kochanie. Trochę”.
Przytuliła mnie mocno.
„Ale to, że jedna osoba cię skrzywdziła, nie oznacza, że wszyscy inni też to zrobią”.
Jej słowa wycisnęły mi łzy z oczu.
Gdy nadeszła wiosna, zapisałam się do lokalnego stowarzyszenia kobiet, poznałam nowe przyjaciółki i zaczęłam w każdą niedzielę piec ciasta z wnukami. Pewnego dnia Emily znalazła ostatnie zdjęcie Lindy i moje.
– Mamo, czy mam je usunąć?
Długo przyglądałam się fotografii.
Dwie starsze kobiety, uśmiechnięte, siedzące przy stole. Jedna pełna miłości i zaufania, druga – z sercem skrywającym lata zazdrości i ukrytej nienawiści.
– Nie, kochanie. Zostaw je. Chcę pamiętać, że życie – nawet po największej zdradzie – może zacząć się na nowo.
Sześć miesięcy później obchodziłam urodziny.
Emily wraz z wnukami przygotowała wspaniałą kolację. Sophie sięgnęła po telefon.
– Babciu, zróbmy sobie wspólne zdjęcie!
Na chwilę serce mi się ścisnęło.
Przypomniałam sobie ostatnią kolację w domu Lindy.
Spojrzałam jednak na moją córkę, moje wnuki i ich szczęśliwe twarze.
Objęłam ich wszystkich.
– Oczywiście, moi drodzy.
Na tym zdjęciu znów się uśmiechałam.
Tym razem jednak za moim uśmiechem nie krył się strach.
Była w nim tylko miłość, wdzięczność i pragnienie, by znów zacząć żyć.
Linda przez czterdzieści dwa lata zazdrościła mi szczęścia, nie rozumiejąc, że szczęście drugiego człowieka nie jest przyczyną jej własnego nieszczęścia.
Próbowała odebrać mi przyszłość, ale nie zdołała pozbawić mnie tego, co najważniejsze – miłości mojej rodziny i woli życia.
Dziś wiem jedno: czasem największa zdrada przychodzi ze strony osoby, której ufało się najbardziej.
Jednak zazdrość drugiego człowieka nigdy nie powinna być tym, co napisze ostatni rozdział twojego życia.
Najpiękniejsze dni mojego życia miały dopiero nadejść.