Autobus był przepełniony. Większość pasażerów byli starszymi, niektórzy trzymali linowe torby, inne omówione ceny i pogodę.
W jednym z miejsc w korytarzu siedział młody człowiek lat osiemnastu. Miał tatuaż na ramieniu i szyi i lekka broda na twarzy. Na nim była ciemna koszulka, i wyglądał na bardzo zmęczonego.
On się z nikim nie rozmawiałem, patrzył prosto przed siebie.
Na następnym przystanku przyjechała matka z dwójką małych dzieci. Jeden trzymał ją za rękę,inny прижимался do niej.
Pustych miejsc nie było. Kobieta przypatrzyła i natychmiast stała spojrzenie na młodego człowieka. On podszedł i powiedział na głos, nie ukrywając irytacji:
– Młody człowiek, to swoje miejsce. Mam dwoje dzieci.
Autobus powoli zamilkł. Kilka osób odwrócili się do nich. Młody człowiek spokojnie spojrzał na nią, ale nie wstał.
– Czy nie widzisz? Mam dwójkę małych dzieci – powiedział głośniej. – Czy wszystko ci jedno?
Ludzie w autobusie zaczęli nawijać.
— Dzisiejsza młodzież nie ma szacunku – dodał, tym razem cały autobus. – Siedzą z założonymi rękami, a kobieta z dziećmi musi siedzieć.
Młody człowiek odpowiedział spokojnie:
– Ja się z nikim nie był niegrzeczny.
— Tak – przerwała ona. – To kwestia dobrych manier. Prawdziwy mężczyzna nie zachodzi, gdy obok mama i dzieci.
Jeden z pasażerów skinął głową. Kobieta kontynuowała:
– Ciężko ci wstać? Jesteś młody i zdrowy. Lub twoje tatuaże przeszkadzają ci?
– Jesteś pewna, że zasługuje na to miejsce tylko dlatego, że masz dzieci?
– Oczywiście – odparł on. – Jestem matką. Jesteś tego wart?
Napięcie wypełniła autobus. Chłopiec powoli podniósł się, trzymając za uchwyt.
– Widzisz? Możesz to zrobić kiedy chcesz — powiedziała matka wyraźnie triumfalnym tonem. – Powinieneś był to zrobić łatwo.
Ale właśnie w tym momencie młody człowiek zrobił coś, co pozbawiło wszystkich zatkało. 
On podniósł nogawkę. Pod nim była orthopaedic noga. Metal błyszczał w świetle. Ktoś w kabinie cicho westchnął. Starsza kobieta okrywa usta ręką.
Matka nagle blanszowane. Jego pewność siebie natychmiast zniknęła. Próbowała coś powiedzieć, ale słowa jej nie brakowało. Dzieci jeszcze bardziej naradźmy się do niej.
Facet spokojnie opuścił nogę i ponownie usiadł. Nic więcej nie powiedział, nie rozejrzał się, nie próbował nikogo upokorzyć. Na jego twarzy nie było gniewu, tylko zmęczenie.
W autobusie, nastąpiła niezręczna cisza. Jeden z pasażerów zauważył półgłosem, że nie można sądzić o człowieku artystą tatuażystą i wieku. Kilka zgodzili.
Matka więcej nie pytała miejsca. On po prostu stał w milczeniu, patrząc w okno.