Kiedy tam poszedłem na uniwersytet, u mnie nie było nic, oprócz listu o przyjęcie i marzenia wyrwać się z ubóstwa. Nasze życie jest tak ciężkie, że jeśli na stole jest jedzenie, o tym wiedzieli wszyscy sąsiedzi.
Moja matka umarła, kiedy miałem zaledwie dziesięć lat, a mój biologiczny ojciec zniknął na długo przed tym, jak udało mi się z nim spotkać. Jedynym, który przygarnął mnie, był człowiekiem bez więzów krwi: mój przybrany ojciec.
Był najlepszym przyjacielem mojej matki w jej młodości i zarabiał na życie, pchanie wózka lub jeżdżąc na rower trójkołowy. Mieszkał w małym wynajętym pokoju o powierzchni dziesięciu metrów kwadratowych na brzegu rzeki. Kiedy zmarła moja matka, to właśnie on, nie zważając na swoje ubóstwo, zaproponował mnie wychowywać. W moich czasach studenckich pracował dzień i noc, a nawet narobił długów, tylko po to, aby nie musiałem rzucać szkoły.
Pamiętam jak kiedyś musiałem zapłacić za dodatkową lekcję, ale ja w domu. poprosić go. W ten wieczór w milczeniu podał mi kilka zmiętą banknotów, pachnące szpitalnymi lekarstwami, i cicho powiedział:
“Twój ojciec oddał krew. Dali mi małą opłatą. Weź to, chłopcze.”
W nocy płakałam. Kto chciałby oddać krew w kółko, tylko po to, aby zapłacić za naukę dziecka, które nawet nie jest jego biologicznym synem? Mój tata zajmował się tym przez całą szkołę średnią. Nikt nigdy nie wiedział, oprócz nas dwojga.
Kiedy dostałam się na prestiżowy uniwersytet w Manili, prawie płakał z radości, gdy mnie przytulił i powiedział:
“Jesteś silny chłopiec. Walki. Nie mogę ci pomóc zawsze, ale musisz nauczyć się, aby skończyć z tym życiem “.
Podczas studiów miałem kilka подработок na pół etatu: w kawiarni, korepetytorką, gdzie tylko można. Tym nie mniej, przysyłał mi kilkaset argentyńskie co miesiąc, choć to było wszystko, co pozostało. Powiedziałem mu, aby tego nie robić, ale on nadal odpowiadać:
“To są moje pieniądze, i to jest twoje prawo, aby uzyskać ich, chłopcze.”
Po studiach dostałem pracę w zagranicznej firmie. Moja pierwsza pensja była 15 000 pesos, a ja natychmiast wysłał mu 5000 pesos. Ale on nie chciał od niej i powiedział:
“Zostaw te pieniądze. Przydadzą ci się później. Jestem już stary, i mi wiele nie trzeba.”
Minęło prawie dziesięć lat, a ja zostałem dyrektorem. Moja miesięczna pensja przekroczyła 100 000 pesos. Myślałem o tym, aby pozwolić mu żyć ze mną w mieście, ale on odmówił. Powiedział, że już się przyzwyczaiłem do jego proste życie i nie chce być ciężarem. Znając jego upór, nie nalegał.
Aż pewnego dnia nie przyszedł mnie odwiedzić. Był bardzo chudy, z opalonej skóry i zupełnie siwe włosy. On nieśmiało usiadł na rąbek kanapy i powiedział cicho:
“Son… twój ojciec już stary.”U mnie chmurzy wzrok, trzęsą się ręce, a ja często choruję. Lekarz mówi, że jest mi potrzebna operacja, która kosztuje około 60 000 pesos. Ja nie mam do kogo się zwrócić … dlatego przyszedłem do ciebie o pożyczkę.
Ja się nie odezwałem. Pamiętam te wieczory, kiedy przygotowywał mi ryż i zupę, kiedy byłam chora. Jak często wracał mokrej w deszczu z moim plecakiem, który zostawiłam w szkole. Wcześnie rano czekałam na jego powrót z lekcji, spała w starym fotelu.
Spojrzałam mu w oczy i powiedziała cicho:
“Nie mogę. Nie dam ci ani grosza”.
Nie odezwał się ani słowem. Jego oczy затуманились, ale on nie jest zły. On po prostu powoli skinął głową i wstał, jak odrzuconego żebrak.
Ale zanim odszedł, wzięłam go za rękę i opadła na kolana. “Tato, jesteś moim prawdziwym ojcem. Jak, do cholery, możemy mówić o długach między ojcem i synem?Dałeś mi całe swoje życie, teraz pozwól mi dbać o ciebie do końca życia. Kiedyś powiedział: “pieniądze ojca – to prawo do syna”; teraz moje pieniądze – twoje.
Następnie wybuchnął płaczem. Jestem mocno przytuliła go, jak dziecko, które boi się koszmaru. Jego drżąca plecy też doprowadza mnie do łez.
Od tego dnia mieszkał z nami. Moja żona nie miała nic przeciwko temu; przeciwnie, z miłością opiekowała się nim. Choć był już stary, on nadal pomagać w pracach domowych, i jeśli możemy, podróżowaliśmy razem lub wychodzili gdzieś.
Ludzie często pytają mnie: “Dlaczego jesteś taki dobry do swojego приемному ojca, gdy on prawie nic nie mogłem ci dać, kiedy studiowałeś?”
Uśmiecham się i odpowiadam: “zapłacił za moją naukę swoją krwią i swoją młodością. Nie jesteśmy spokrewnieni, ale on mnie kochał bardziej, niż prawdziwy ojciec. Jeśli nie zadbam o nim, jaki jest sens mojego życia?”
W tym świecie nie ma długów, które nie można zapłacić pieniędzmi. Ale jeśli chodzi o wdzięczności, nigdy nie jest za późno ją odzyskać – całkowicie, szczerze i z całego serca.