Każdej nocy pielęgniarka płacze dochodzące z sali nr 7, gdy starszego pacjenta odwiedza obcy mężczyzna. Pewnego dnia, nie można już tego znieść, ukryć się pod, aby sprawdzić, co się dzieje. 
To, co doprowadziło, naprawdę ją przeraziło.
Przez kilka dni z rzędu pielęgniarka usłyszała dziwne dźwięki dochodzące z sali nr 7. To był krzyki. Niegłośne – bezpośrednie stłumione, zdławione, jakby osoba bała się, że zostanie usłyszana. Dźwięk pojawiał się zawsze mniej więcej w tym samym czasie – bliżej nocy, gdy korytarze były puste, a światła przygasały.
Zatrzymywała się na środku korytarzy z świadectwem i nasłuchiwała. W szpitalu było miejsce nieswojo, ale ten płacz zdawał się dręczyć jej nerwy. Nie brzmiał jak normalny język bólu.
Pielęgniarka pracy tam od dawna. Praca była ciężka, pensja marna, ale wytrzymała. Przyzwyczaiła się do zapachów, nocnych dyżurów i bólu innych. Ale oddział 7 zaczął ją coraz bardziej dręczyć.
Leżała tam starsza pacjentka – cicha, schludna, zawsze wdzięczna za pomoc. Miała złamane biodro i leżała w łóżku. Rzadko się skarżyła, tylko coraz częściej zastanawiała się w zderzeniu i wzdrygała się na słuchanie dźwięków.
A potem pojawia się dziwny gość.
Mężczyzna pojawił się gdzieś. Zawsze sam. Elegancko ubrany, słuchałeś siebie, mówił spokojnie i uprzejmie. Przedstawił się jako krewny.
Po jego wizycie stan starszej pacjentki została zmieniona: jej działania zostały podjęte czerwone, usta zaczęły drżeć, postępują zgodnie z zimnem. Pewnego dnia pielęgniarka nawet siniaka na jej nadgarstku.
Dowiedz się więcej, ale dokładnie sprawdź, że wszystko jest w porządku.
Współpracownicy doradzili jej, aby nie wtrącali się w nie swoje sprawy.
„To nie twoja sprawa. To krewny, więc ma prawo” – jej zastosowanie.
Ale płacz powrócił raz po raz.
Pewnego wieczoru pielęgniarz usłyszał kroki na zewnątrz pokoju. Potem stłumione głosy. Mówi szorstko. Starszy pacjent coś mruknął, jakby się usprawiedliwiał. Rozległ się głuchy dźwięk. I krótki płacz.
Tej nocy pielęgniarka nie może spać.
Obmyśliłem plan, aby odkryć prawdę. Jeśli nikt nie chce jej zobaczyć, ona ją zobaczy.
Następnym razem udostępnij pokój wcześniej. Świat były przyćmione, pacjent spał. Pielęgniarka opuszczona na przełącznik z trudem wpełzła pod łóżko. Kurz, zimne linoleum, zardzewiałe sprężyny nad głową. został przerażony.
Kroki na korytarzu. Drzwi zakrzypiały. poszedł.
Pielęgniarka widziała tylko jego buty i krawędzie łóżka. Najpierw ciszy. jego Potem głos. Mówił coś do starszej pacjentki, powoli i natarczywie. zaczęła płakać.
A następnie zastosować się coś, co zaparło pielęgniarkę dech w piersiach. 
Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu.
Na początku mówił spokojnie. Bardzo spokojnie. Wyjaśnił starszej pacjentce, że dom i tak „straci”, że nie trzeba go sama, że musi podpisać dokumenty. powiedział, że jeśli nie zrobi tego grzecznie, to „pomoże”.
Starsza pacjentka płakała. Błagała iść, aby wyjść do zdrowia. powiedziała, że niczego nie podpisze.
jego potem głos się zmienił.
Połóż się i zacznij zacząć. powiedział, że musi brać leki. Że zostanie udostępnione, aby nie doszło do tego zdarzenia. Jeśli będzie się upierać, będzie gorzej. Znaczące gorsze.
Pielęgniarka usuwała oddech.
Zobaczyła, jak wyjmuje strzykawkę. Nie szpitalną. Inną. Ciemną, bez stojaka. wystąpić przed zastrzykiem, mimo jej oporu. Starsza pacjentka krzyknęła, jej ręka bezwładnie opadła na prześcieradło.
Urzędnik był przerażony.
Wyskoczyła spod łóżka z krzykiem i szarpnęła drzwi. Powstało zamieszkiwanie, pielęgniarki i lekarz dyżurny przybiegli. Mężczyznę zatrzymano na miejscu. Strzykawkę skonfiskowano. Dokumenty znalezione w jego przypadku – gotowe, z miejsca na podpis.
Później mogło się zdarzyć, że zastrzyki nie były lekami. To właśnie jeden z nich był uszkodzony, gdy wystąpiło starsze uszkodzenie chorobowe.