Przed naszym ślubem babcia mojego przyszłego męża wręczyła mi fiolkę z zielonym płynem i powiedziała, żebym go wypiła przed nocą poślubną, ale po ślubie przydarzyło mi się coś dziwnego 
Przed naszym ślubem babcia mojego przyszłego męża wręczyła mi fiolkę z zielonym płynem i powiedziała, żebym go wypiła przed nocą poślubną, ale po ślubie przydarzyło mi się coś dziwnego
Przed naszym ślubem babcia mojego przyszłego męża wręczyła mi małą fiolkę z zielonym płynem i powiedziała z dziwnym wyrazem twarzy:
„Wypij to przed nocą poślubną. Jeśli tego nie wypijesz, nigdy w życiu nie będziesz miała szczęśliwego dnia”.
Byłam zdezorientowana, niepewna, czy żartuje, czy mówi poważnie. Pan młody roześmiał się, przytulił babcię i powiedział jej, żeby nie straszyła panny młodej swoimi „starymi zwyczajami”.
Ale w oczach staruszki było coś, co mnie prześladowało – jak ostrzeżenie.
Ślub przebiegł idealnie, byłam szczęśliwa i nie myślałam o tej butelce, dopóki nie zostałam sama w sypialni. Na stoliku nocnym, obok bukietu, stała właśnie ta butelka. Wieczko było lekko uchylone, a w środku, niczym żywa, migotał gęsty, zielony płyn. Odzyskiwanie życia
Zaciekawiło mnie. Przypomniałam sobie słowa babci i doszłam do wniosku, że może to tylko symbol – jak szampan na szczęście.
Otworzyłam butelkę i ostrożnie upiłam kilka kropel. Płyn był zimny, wręcz lodowaty, o gorzkim, metalicznym smaku.
Po chwili zaczęło się ze mną dziać coś dziwnego 
I dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, co dokładnie jest w tej butelce, i byłam absolutnie przerażona.
Przed ślubem babcia mojego przyszłego męża wręczyła mi fiolkę z zielonym płynem i kazała mi go wypić przed nocą poślubną, ale po ślubie stało się ze mną coś dziwnego.
Minutę później moje ciało zdawało się zamieniać w kamień. Czułam wszystko – prześcieradło pod skórą, zimne powietrze, nawet bicie serca – ale nie mogłam się ruszyć. Bałam się, chciałam zawołać męża, ale nie mogłam – język mi zdrętwiał.
Chciałam krzyczeć, ale głos uleciał, jakby niewidzialne palce ściskały mi gardło. Przed oczami migotały mi błyski, a potem wszystko pogrążyło się w ciemności.
Nie pamiętam, jak minęła noc. Nie pamiętam, kiedy zamknęłam oczy. Dopiero rano, gdy do pokoju wpadało światło słoneczne, mogłam poruszyć palcami i z trudem wstać z łóżka.
Poszłam do babci i zapytałam, dlaczego dała mi ten eliksir. Odpowiedziała spokojnie, jakby mówiła o czymś zupełnie zwyczajnym:
Przed ślubem babcia mojego przyszłego męża dała mi fiolkę z zielonym płynem i kazała mi go wypić przed nocą poślubną, ale po ślubie stało się ze mną coś dziwnego.
„W naszej rodzinie mamy pewien zwyczaj. Aby noc poślubna przebiegła bez zakłóceń, panna młoda musi wypić ten ziołowy napar. Na chwilę unieruchamia on ciało, pozbawiając je wszelkich odczuć. To ważne”.
Jej słowa uderzyły mnie niczym lodowaty cios. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Poczułam prawdziwy strach, bo zrozumiałam, że ta rodzina żyje według jakichś obcych, prastarych i potencjalnie niebezpiecznych praw.
A ja… miałam stać się ich częścią.