Аминчис rozmawiał przez telefon. Moje serce biło tak mocno, że перекрывало wszystkie myśli. Spędziłam dziesięć lat, starając się przekonać siebie, że chłopiec na zawsze zniknął z mojego życia, że decyzja wykluczyć jego była ostateczna. I teraz jeden obcy głos rozwiał moje równowagi emocjonalnej.
Dwie noce zamknąłem oczy. Słowa «otwarcie» i «facet, który cię wyprowadził» mi siwe na tył głowy. Walczyłem z dwoma sprzecznymi pragnieniami: wyjechać daleko i nigdy nie wracać do przeszłości lub pójść tam i dowiedzieć się prawdy.
W końcu zwyciężyła ciekawość. W wyznaczonym wieczór trafiłem na galerię sztuki w centrum Hamburga – nowoczesną, pełną światła, gdzie eleganckie ludzie piją wino i szepczą o obrazach. Na ścianach wisiały ogromne płótna z kwiatami, z których każdy był неброско podpisany «F. H.».
Podszedłem do jednego obrazu. Pokaż dziecka, siedzącego przy oknie, выглядывающего na zewnątrz, z małą walizką u stóp. Kolory były zimne, ale osoba tak żywy, że mnie umieścił w drżenie. To był właśnie ten moment, kiedy wyrzucił go precz.
Mnie ogarnął lodowaty chłód. Spojrzałam na kolejny obraz: nastolatek, który żeruje na deszczowe ulice z długim rękawem i puste spojrzenie. Następujący obrazek: młody człowiek, unoszący się, machając rękami, maluje światło, który uratował go. Wszystko to były historie o bólu, samotności i odrodzeniu.
– Podoba ci się? – Usłyszałem głos za jego plecami.
Odwróciłam się. Przede mną stał wysoki młody człowiek z pewnym i dojrzałym spojrzeniem, ale z rysów twarzy, których nie można pomylić. To był on. Felix.
Milczenie między nami było cięższe, niż każde słowo.
«Nie przyszedłem tu dla ciebie» — powiedział chłodno jest. – Nie przyszedłem tu dla ciebie. Wszystko na pokaz — to jest moja historia. I tak, chciałbym, żebyś tu była. Widzisz, co zrobiłeś i kim jestem bez ciebie.
Otworzyłam usta, ale słowa się skończyły. Przede mną był już nie ten cichy, delikatny facet, którego nie zostawiała, a silny mężczyzna, który swoją fortunę zbudował sam.
«Straciłeś prawo nazywać mnie synem» — kontynuował. – Straciłem matkę, i przyszedłeś po mnie. Mamy obowiązek mówić prawdę.
Poczułam, jak coś we mnie pękło. Latach obojętności i dumy stały się nie do zniesienia poczucie winy. Chciałam go przytulić, ale on odsuwa.
«Nienawidzę cię» — dodał łagodnie. – Ale ja też mam ty, ja nie szukam. Moje życie tutaj, na płótnie, tuż obok ciebie.
Następnie odwrócił się i zniknął wśród gości. Zostałam sama, patrzyłam na zdjęcie porzuconego dziecka i zbyt późno zdałam sobie sprawę, że największym błędem w moim życiu było to, że wyrzuciłam go, ale nigdy nie umiała kochać.