Chłopiec zadzwonił na policję i powiedział, że jego rodzice coś robili w pokoju: policja postanowiła to sprawdzić i okazało się że coś strasznego 
Wezwanie na komisariat zakończył się tak samo nagle, jak się zaczął.
«Pomóżcie mi, moi rodzice, oni …» — zdążył pozbyć się chłopięcy głos, zanim się rozłączył.:
«Z kim rozmawiasz?» — Daj mi to!»Rozległ się męski głos.
I cisza.
Dyżurny oficer переглянулся ze swoim partnerem. Zgodnie z instrukcją, byli odpowiedzialni za sytuacją, nawet jeśli telefon był przypadkowy. Ale coś w tonie dziecka — w nim czuło powściągliwy lęk, drżenie w głosie — sprawiło, że ich wpis więcej, niż zwykle.
Maszyna powoli podjechała do двухэтажному domu w spokojnej okolicy. Na zewnątrz wszystko wyglądało bez zarzutu: czysty trawnik, kwiatowy krawężniki, zamknięte drzwi. Ale wewnątrz panowała dziwna cisza.
Policjanci pukali. Kilka sekund nic się nie działo. Następnie drzwi otworzyły się i na progu pojawił się chłopiec lat siedmiu. Ciemne włosy, czyste ubrania, oczy wielkości dorosłego człowieka.
— Można do nas dzwonił?»Cicho zapytał policjant.
Chłopiec skinął głową, odstąpił na bok, by wpuścić ich, i cicho powiedział: «nie wiem.:
— Moi rodzice… oni są tutaj. Wskazał na korytarz prowadzący do полуоткрытой drzwi pokoju.
— Co się stało?»Twoja mama i tato, wszystko w porządku?» — Zapytał urzędnik w formie, ale chłopak nie odpowiedział. On po prostu stał, przycisnął do ściany, i nie mógł oderwać oczu od drzwi.
Pierwszy, kto przyszedł do pokoju, był mężczyzna-policjant. Jego partner pozostał nieco w tyle, w pobliżu dziecka. Pchnął drzwi i zajrzał do środka — i jego serce prawie się zatrzymało od faktu, że widział tam 
kontynuacja pierwszej reakcji
W pokoju na podłodze siedzieli mężczyzna i kobieta — chłopiec rodziców. Ich ręce były związane plastikowymi zaciskami, usta zaklejone taśmą.
Jej oczy pełne przerażenia. Nad nimi stał mężczyzna w czarną bluzę z kapturem, w jego prawej ręce migotał nóż.
Nieproszony gość zamarł, kiedy zobaczył policjanta. Nóż lekko kołysał, i jego palce zamarły na ramiona. Zupełnie nie spodziewałem się, że przyjdzie tak szybko.
— Policja! Rzuć broń! — Mocno krzyknął jeden z policjantów, jednocześnie wyciągając pistolet. Jego partner był już obok niego, trzymając chłopca za ramię, gotowy zabrać go w bezpieczne miejsce.
«Stój! — powtórzył oficer, robiąc krok do przodu.
Napięta pauza trwała zaledwie kilka sekund, ale wydawało mi się, że czas na chwilę się zatrzymał. W końcu mężczyzna mocno wypuścił, i nóż z hukiem spadł na ziemię.
Kiedy napastnika zakuli w kajdanki, policjant ostrożnie uwolnił rodziców. Matka tak mocno w ramionach swojego syna, że ledwo mógł oddychać. Sierżant spojrzał na chłopca i powiedział:
— Jesteś bardzo odważny. Gdyby nie twoje powołanie, wszystko mogło się skończyć inaczej.
Dopiero wtedy zdaje sobie sprawę, że atakujący nawet nie próbował skontaktować się z dzieckiem, uważając go za zbyt mały, aby cokolwiek zrobić. Ale to był fatalny błąd.