Lekarze postanowili, że respirator jednak przed tym pozwolili swojemu psu, żeby się pożegnać. Ale wtedy stało się coś nieoczekiwanego.
Policjant leżał na oddziale intensywnej terapii ponad miesiąc. Jego ciało zostało podłączone do niezliczonych urządzeń, które cicho połyskiwały w półmroku pokoju. Diagnoza brzmiał ponuro: poważne uszkodzenie mózgu w wyniku walki rannych w wykonywaniu obowiązków. Stracił przytomność i nie doszedł do siebie. Lekarze robili wszystko, co mogli, ale nadzieja угасала z każdym dniem.
Tego dnia lekarze podjęli trudną decyzję: jeśli nie będzie żadnych oznak poprawy, oni odetną urządzenia podtrzymywania życia. Rodzina została już poinformowana. Na krótko przed tym strasznym rozwiązania są wpuścili do pokoju swojego wiernego przyjaciela, małego psa o imieniu Larry.
Larry był jeszcze szczeniakiem, ale on już pracował z oficerem w psiej brygadzie. Mieli wiele wspólnego: trening, nocne zmiany, ryzyko, zaufanie do siebie. Zabrali psa w sterylnym pokoju. On niepewnie wszedł, z opuszczonymi uszami i szeroko otwartymi oczami, zaniepokojony i непонимающий.
Kiedy Larry zobaczył, że jego pan stoi nieruchomo, jego zachowanie się zmieniło. Szczeniak bacznie odwrócił głowę, zatrzymał się i spojrzał na znajomą twarz. Przez chwilę zaczął się głośno, mocno i wytrwale szczekać, jakby chciał obudzić swego pana. Następnie z nagłą energią skoczył prosto na łóżko, wąchania twarz swego pana i machając ogonem, jakby to było zupełnie normalne spotkanie po zmianie.
Larry nadal szczekać i lizać ręce mężczyzny, a ona położyła mu na piersi i przytuliła się do niego, jakby chciała przekazać mu swoje ciepło. W tym momencie stało się coś dziwnego i nieoczekiwanego.
Nagle z zespołu medycznego rozległ się przeraźliwy dźwięk, i monitory zaczęły migać, jakby dostali nieznany sygnał. Jej tętno przyspieszyło, a oddech się zmieniło.
«Co tam się dzieje?!» — zawołała pielęgniarka, wchodząc do pokoju.
Lekarze w panice rzucili się do niej. Nie mogli uwierzyć własnym oczom: na ekranie były wyraźnie widoczne pierwsze spontaniczne ruchy oddechowe.
Policjant zamrugał i spróbował poruszyć palcami. Szczeniak radośnie szczekał i otarł twarz o jego policzek, jakby chciał przywrócić go do życia raz na zawsze.
Nikt nie mógł wyjaśnić to zjawisko; być może, znajomy zapach, głos i obecność psa aktywowali najgłębsze mechanizmy mózgu, budząc wspomnienia i chęć do życia.
Agent był osłabiony, ale odzyskał przytomność, i po raz pierwszy od dawna jego wzrok był skierowany bezpośrednio na szczęśliwe Lari. Wydawało się, że on nawet nie próbował się uśmiechnąć.
Lekarze, ledwo оправившиеся z szoku, spojrzeli na siebie i jeden z nich powiedział cichym głosem:
—No cóż, chłopcze … to znaczy, że nie musimy się o nic cię wpuścili, aby się pożegnać.