Wszystkie niedziele były takie same.
Staruszek przychodził do parku – z białym szalem na ramionach i świeżą czerwoną różą w dłoni. Siadał zawsze na tej samej ławce, nie rozmawiając z nikim.
Ludzie zaczęli go zauważać, zaczęli snuć domysły. Jedni uważali, że jest zapominalski i czeka na kogoś, kto już nigdy nie przyjdzie. Inni – że po prostu jest samotny. Ale jedno było pewne – nigdy nie opuszczał niedzieli.
Pewnego dnia podeszła do niego dziewczynka, trzymając za ręce swoich rodziców, i zapytała:
— Dziadku, na kogo czekasz?
Staruszek się uśmiechnął, a jego oczy na chwilę zabłysły – ciepłem i bólem jednocześnie.
— Ja nie czekam. Przychodzę, żeby podziękować.
— Komu?
— Mojej żonie. Już od siedmiu lat jej nie ma, ale każdej niedzieli, o tej samej porze, siedzieliśmy tu razem. Uwielbiała to miejsce – to był jej ulubiony różany ogród. Przychodzę, żeby jej opowiedzieć, jak minął mój tydzień. Że nie jestem sam, że dzieci mają się dobrze, że wnuczek chodzi do szkoły. I za każdym razem, gdy tu siadam, czuję, jakby była obok mnie.
Dziewczynka na chwilę zamilkła, a potem usiadła obok niego.
— Mogę posiedzieć z panem chwilę, jeśli pan nie ma nic przeciwko?
Staruszek się uśmiechnął. I tylko wtedy można było zobaczyć, że jego oczy były wilgotne.
Ławka, która kiedyś była dla dwojga, stała się najcieplejszym i najcenniejszym punktem tego wieczoru.
Od tego dnia nie przychodził już sam.
„Jeśli Cię poruszyło, udostępnij… Niech ten, za którym tęsknisz, się o tym dowie.”