Zazwyczaj nie uczestniczy w życiu publicznym mojego syna. Teraz Luke jedenaście lat, a ja myślałem, że będzie tak, jak ja w tym wieku. Ale ostatnio coś jest nie tak.
W każdy poniedziałek do odbioru czułem, jak inne dzieci bawią kogoś na urodziny-parki, trampolina, laser tag,camping na podwórku. Łukasz siedział w ciszy, zapinany na guziki z kapturem zippando, udając, że nie słyszy.
Pomyślałem, że może być, zapomniałem wspomnieć o zaproszeniu. Ale przez trzy miesiące i jak najmniej pięć świąt, w jego plecaku nic więcej nie było. Nic kolorowe koperty, żadnych tekstów piosenek w grupie. Kiedy zapytałem go, grzecznie, po prostu wzruszył ramionami, powiedział, że to “nie ma znaczenia, że”.
Ale to nie jest nic. Zwłaszcza, gdy siedziała na ganku, w sobotę wieczorem, przeglądając zdjęcia, na których inne dzieci pisali, że miałem wakacje, na które nie został zaproszony. Tak, tak. Ja się zepsuł.
W niedzielę rano napisałem wiadomość. Mam wszystkie rodzicielskie pokoje, piłkarskie pokoje i inne PTA. Nie był wściekły, to na pewno. Tylko szczerze. Mówiłem ci już, że Łukasz zauważył, że jej nie zaproszono ani na jedną imprezę w ostatnim czasie. Nie byłem pewien, dlaczego, ale ja złamał serce, pozostawiając go na zewnątrz, ponownie i ponownie. Zapytałem-bez owijania w bawełnę – czy jest coś, co muszę wiedzieć.
Kliknij przycisk wyślij, zanim będę za dużo o tym myśleć. Trzy godziny później, mój telefon ronzò. Nawet nie wiadomość. Wieloskładnikowy. Jedna matka powiedziała, że chce wyjść na związek. Inny zapytał, nie rozmawiamy, czy jesteśmy. Ojciec wysłał mnie coś, co sprawiło, że przestał być zimno.
Wydaje się, że istnieje powód, dla którego imię Łukasz nadal poza listy gości—a nie to, co myślałem.
Najpierw spodziewałem się zwykłego “”U nas, tylko że był mały lista gości”, lub” myśleliśmy, że on jest zajęty”, lub nawet ” Nasz syn i Łukasz rozstali się.”Ale to nie jest to, czym ona jest. powrócił. Zamiast tego, rodzice powiedzieli mi, że Łukasz powiedział wszystkich, którzy nie lubią imprezy.
Oczywiście komentuję od ręki kilka miesięcy temu na obiedzie w klasie, że urodziny były “ребяческими” i że wolałby zostać w domu i grać w tę nową gra przygodowa na swoim telefonie. To mała obserwacja rozprzestrzenia się jak pożar wśród jego kolegów.
“Łukasz powiedział, że wakacje nudzi mu” – napisała Mara, którego córka Tessa uczy się w tej samej klasie. “On był bardzo przekonujący, i wszyscy myśleli, że on nie chciał być częścią tego. Chłopaki to usłyszeli i myśleli, że to nie tak. mimo wszystko chciał przyjść “.
Czytam zdanie w kółko: “Łukasz powiedział, że święta mu dość.”Nie wygląda na to, synu.
Łukasz nie z tych, którzy bardziej ekstrawertyczny ale z drugiej strony, nie różni się tym. Wtedy dotarło do mnie kilka miesięcy temu przypomniałem sobie, jak go wyzywali na imprezie z klasą, jak on skakał, ciesząc smaku tortu, a niektórzy chłopcy starsze śmiali się z nim za “zbyt dziecinne”.
“Może być, pozostała z nim i starała się zachowywać tak, aby nie oglądał powiedzieć, że imprezy były głupie. Następną rzeczą, wiesz, ludzie przyjęli to dosłownie. Nigdy mi nie przyszło do głowy, że prosty komentarz, krok może wykluczyć tak wiele pięknych chwil.
Ale w mediach pojawiło się coś jeszcze: uczucie ulgi od niektórych rodziców. Przyznała, że martwi się o Luke. “Zauważyłem, że wokół dużych grup było cicho” – pisał ojciec Santiago. ”
Nie byłem pewien, że gdybyśmy kazali mu przyjść. Myśleliśmy, że odpowiadamy na państwa życzenie.” To zrobiło na mnie wrażenie. Tak, nie chcemy być złymi. Naprawdę wierzyli w sądzie tych, którzy uważali, że był to wybór Łukasza.
Ja długo oddycham w kuchni, trzymając telefon w jednej ręce, a drugą zasłaniając oczy. Próbowałem poczuć ulgę i trochę winy. U mnie były oskarżenia pod adresem rodziców, dzieci, całej społecznej ekosystemu, gdy w rzeczywistości Łukasz nieświadomie stworzył swoją barierę.
Teraz muszę dowiedzieć się, jak leczyć. Pierwszym krokiem było porozmawiać z Cebuli— naprawdę z nim porozmawiać. W ten niedzielny wieczór przyłapałem go na swoim zwykłym miejscu, rozciągniętym na dywanie w salonie, шутящим na telefon komórkowy. Powiedziałem mu, że muszę podzielić się czymś ważnym, dlatego niechętnie oderwał się od urządzenia i rzucił na mnie spojrzenie. Wyjaśniłem mu, jak zastosować to, czego się dowiedziałem.
Najpierw cicho, аккильяндоси od czasu do czasu słuchał. Kiedy zasugerował możliwość, że go żartobliwie nazywają “basem”, łzy napłynęły пунтеджиавано w kącikach oczu. Próbowała to ukryć, ale widziałam, jak bardzo сглотнул, jakby stłumiony jego emocje.
“Mamo, ja tylko starałam się wyglądać cool” – szepnęła. “Wszyscy inni będą zachowywać się tak, jakby byli zbyt dorośli do głupich gier i tym podobnych. Nie chciałem, by mnie wyśmiał po tym, jak oni wciąż cieszył się świątecznymi kapelusze i sala żetonów. Wtedy powiedziałem, że jest mi wszystko jedno, jak ktoś świętować “.
Poczułem, jak moje serce zaczęło bić. Przypomniało mi się, jakie mogą być dzieci, tak ściśle związane ze sobą, nawet nie próbując. Ale to też przypomniało mi się, że czasami musimy porozmawiać, jeśli naprawdę chcemy, aby nas wymagać. Nikt nie może sobie wyobrazić, co czujemy, jeśli ich nie pokazują.
“A jeśli sistemassimo wszyscy razem?”Zapytałem, delikatnie kładąc mu rękę na ramieniu. “Niektórzy rodzice, którzy chcieli porozmawiać o swoich przyjaciołach. Może być, że ty i ja możemy skontaktować się z nimi, dać im znać, że czujesz się w rzeczywistości.”Wyrażenie Łukasza-człowieka смягчилось. Widziałem migotanie, dawna podniecenie w jego oczach, to, co kryło się tylko do tego, żeby być ” cool.”Dobrze – skinął. “Czujemy”.
I oto znaleźliśmy się planując spotkanie “po prostu dla zabawy” u nas w domu, na podwórku, na takich weekendów.
Otrzymałem wiadomość e-mail od rodziców, a mianowicie Łukasz chciał, aby to było zrobione-to jest sposób, aby pozbyć się wszystkich. Na początku miałem obawy, że nikt nie zostanie przedstawiony. Ale w sobotę rano wyjrzałem przez okno w swoim salonie i zobaczył strumień dzieci, udających się na naszym podjeździe.
Szybko zbudował kilka stolików, wysunął kilka papierowych latarni i oszukał balony. Łukasz był w ogródku, szedł, jakby był zdenerwowany i zaniepokojony. W końcu, dzieci zaczęły przewijać go przez boczne drzwi:
Tessa, Malik, Zuri Bennett i jeszcze kilka osób, trochę ciekawy. Łukasz potarł tył głowy, uśmiechnął się głupkowato, a ona przyjęła je.
“Cześć wszystkim”, – powiedział głos, trochę надломленный. “Uh, dziękuję, że przyszliście. W rzeczywistości, kocham święta.”Wokół wylała się fala śmiechu, nie złego, ale podniesionej i ciepłego. Reszta była zaskakująco prosta: są one rozłożone na trawie, wcześniej w prostych przekąsek, które u nich były duszone (frytki, kebab, owoce i ciasta), i mówili o niczym i o wszystkim.
Grał w kukurydzianą pit, na przemian uderzając starą piñatę, którą znalazłem w garażu i redacchiavano za każdym razem, kiedy ona nie chciała go złamać—aż w końcu zrobił to, cukierki posypały się wszędzie.
Wśród całej tej zabawy zobaczyłem wczasowiczów za Łukasza. Po raz pierwszy od kilku miesięcy zobaczyłam, jak mój syn zapala się, komunikowania się z otaczającymi go ludźmi. Nam nie trzeba było nic specjalnego. Tylko kilka gier, kilka cukierków i otwarte serce.
Najlepsza część? Na koniec dnia dzieci sami opracowali plan kręcenia, organizując okolicznościowe imprezy.
Nic specjalnego lub drogie – może być, prosta wieczorna gra przy stole w domu Zuri barze “zrób własne lody” od Tessy. Chcieli, aby to było zabawne, i Łukasza nie tylko zaprosili; stworzyli go, komisja planowania. Wyglądało na to, jakby przełącznik przewrócił się, i nagle poczuł, że znowu widzi ludzi w swoim narożniku.
Zanim wszystkie rozeszły się w jeden dzień, ja skorzystałem z okazji, aby przeprosić (sam na sam) przed rodzicami, aby poinformować o swoim pierwszym poście. Nie żebym żałował, że zwrócił się o pomoc — bo, oczywiście, będę jej potrzebował.
Ale przeprosił, gdy natknął się na akt oskarżenia. Prawie wszyscy mówili to samo: “Jesteśmy zadowoleni z tego, co masz do czynienia. Gdybyś tego nie zrobił, można by pomyśleć, że Łukasz był szczęśliwy, że już sam w sobie.
“To była największa lekcja dla mnie. Czasami wszystko, czego potrzebujesz, to trochę rozmowę, aby wyjaśnić ogromne nieporozumienia. Tak wiele problemów można by rozwiązać, gdyby condividessimo było w naszych sercach, a my, ascoltassimo, naprawdę inny. To nie zawsze jest wygodne, ale warto.
Po tym, jak wszyscy wyszli, ja i Łukasz wyszliśmy na dziedziniec, patrząc na kubki i papierki od cukierków, rozrzucone w trawie. Odwróciła się do mnie z lekką zmęczonym uśmiechem.
“Mamo – powiedział – jestem naprawdę zadowolony, że to zrobiłem”.
Ja skinęła głową, obejmując go, podczas gdy słońce późnego wieczora zachodziło za płotem. Próbowałem uzyskać ulgę, ale przede wszystkim dumę, że mój syn był na tyle odważny, aby uznać, że chciał należeć.
W ciągu najbliższych kilku tygodni, które zaczęły się w weekendy Łukasza, wydają się być zupełnie różne. Nie, wpatrzony w swój telefon, patrząc na imprezy, których jej brakowało. Był na ulicy, aby dołączyć. I kiedy na chwilę wątpił, przypomniałem sobie, że nie należy udawać powyżej zabawy. Pozwolono mu korzystać z rzeczy z jedenaście lat.
Diabeł, czy mamy prawo korzystać z rzeczy w każdym wieku. Jeśli jest coś, czego się nauczyłem, to to, że nigdy nie zakładamy, że wiemy, o czym on myśli, że ktoś inny. Dzieci starają się unikać tego, aby ich dokuczał, że może to doprowadzić do расставанию z przyjaciółmi, z którymi chcą być blisko. Ale jeszcze nie jest za późno, by to naprawić.
Nieważne, czy jesteś rodzicem, ciocią, nauczycielem lub czyjeś bliskich sercu dzieckiem, mam nadzieję, że nasza historia przypomni ci, co musisz zrobić, zarejestrować się, mówić szczerze i tworzyć te chwile względu zanim dojdzie do nieporozumień.
Łukasz znalazł się w ten sposób za pół godziny-ona może mówić za siebie, cieszyć się prostymi rzeczami i wciąż zachowując swoją dumę. A jego koledzy? Miał okazję przekonać się, że to nie антисоциально; po prostu go zabezpieczyli. Jak tylko ściana spadła, przyjaźń ponownie zaczął się rozwijać.
Jeśli czytasz to i myślisz o dziecku – lub nawet dorosłym – który znajduje się na zewnątrz, aby zajrzeć do środka, proszę, odejdź. Czasami wszystko, czego potrzebujesz, to grzecznie porozmawiać z kimś jeszcze w kręgu.
Nie czekaj na zaproszenie, które może nigdy nie przyjść. Mały gest może zadziałać, dziękuję, że się jej częścią naszej historii.
Jeśli to pomogło ci lub sprawiło, że inaczej odnieść się do wpisów, proszę, podziel się nim z kimś, kogo ona może być konieczne, aby ją przeczytać. W przypadku, jeśli masz chwilę, aby zadowolić, aby więcej ludzi mogło znaleźć ten mały lekcja w naszej rodzinie o dobroci i komunikacji.
Nawiązujemy rozmowę i pamiętamy, że czasami szczere wiadomość – to wszystko, czego potrzebujesz, aby przyciągnąć kogoś z zewnątrz w centrum imprezy.