Moja teściowa nalegała na wykonanie testu DNA, ponieważ nasz syn urodził się z blond włosami. Myślałam, że mój mąż mi ufa, ale jego matka była o wiele bardziej natarczywa.
— Przykro mi, ale moja mama… się nie poddaje. A co jeśli ma rację? Czy mógłbyś wykonać ten test, abyśmy mogli wyciągnąć wnioski?
To mnie bardzo poruszyło. Wiedziałam, że nie zdradziłam męża i że dziecko tak naprawdę jest jego, ale ta prośba mnie zabolała.
„Okej” odpowiedziałem. — Zróbmy ten test. Ale wtedy zrobisz, co ci powiem.
Kiedy nadeszły wyniki, zebrałem całą rodzinę, żeby powiedzieć im prawdę.
Andriej i ja jesteśmy małżeństwem od prawie czterech lat. Nasze małżeństwo nie było kompletne, ale kochaliśmy się i robiliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby rozwiązać nasze problemy.
Jednak od samego początku istniał jeden problem: jego matka, Tamara Pietrowna.
Nie kryła, że mnie nie lubi. Żyliśmy w eleganckich warunkach osobno, a nasze konferencje ograniczały się do specjalnych okazji. Starałam się ignorować jego ostre komentarze, ale po narodzinach naszego syna wszystko się zmieniło.
Tamara Pietrowna przychodziła do naszego domu prawie codziennie. Na początku myślałem, że chciał po prostu pomóc, zobaczyć wnuka lub udzielić rady, ale szybko zdałem sobie sprawę, że miał inne zamiary.
—Andriej, musisz zrobić test DNA — powtarzał.
„Mamo, przestań” – powiedział do niej. — To mój syn, nie ma potrzeby potwierdzania tego, co oczywiste.
– Oczywiste? — Warknął. — Spójrz na to. W ogóle cię nie przypomina. Blond włosy, inne oczy. Nie widzisz tego?
Starałem się żyć spokojnie. Andriej wiedział, że dziecko jest rzeczywiście jego, ale matka stawała się coraz bardziej natarczywa.
Ciągle rozmawiała z Andriejem, przekonując nawet pozostałych członków rodziny, że dziecko nie jest jego. Stopniowo zaczęli w to wierzyć.
Pewnego dnia Andriej wrócił do domu z niezwykłym wyrazem twarzy. Milczał i unikał patrzenia na mnie. Wiedziałem, że coś jest nie tak.
— Przykro mi, ale moja mama… się nie poddaje. A co jeśli ma rację? Czy mógłbyś wykonać ten test, abyśmy mogli wyciągnąć wnioski?
Bardzo mnie to bolało. Wiedziałam, że to jego dziecko, ale ta prośba sprawiła, że zaczęłam wątpić w jego zaręczyny ze mną.
„Okej” odpowiedziałem. — Zróbmy ten test, ale potem zrobisz, co ci powiem.
Andriej spojrzał na mnie zaskoczony, ale się zgodził.
Zrobiliśmy test i po kilku dniach otrzymaliśmy wynik: „Szansa na ojcostwo – 99,99%”. Andriej odetchnął z ulgą, a Tamara Pietrowna po raz pierwszy milczała.
— Mamo, czy już jesteś zadowolona? — zapytał go Andriej.
Wzruszyła ramionami.
—Okej, myliłem się. Ale tak czy inaczej…
Już go nie słuchałem. Już spakowałem torby.
— Dokąd idziesz? — Andriej zapytał mnie zszokowany.
„Wychodzę” – odpowiedziałem. — Nie mogę żyć z kimś, kto mi nie ufa.
— Przepraszam, po prostu gadałem głupoty! Nie chciałem cię skrzywdzić! Moja matka jest odpowiedzialna…
—To ty pozwoliłaś mu zniszczyć nasze małżeństwo. Teraz musisz żyć z tą decyzją.
Wyszedłem. Od tego dnia nie rozmawiałam z byłym mężem ani jego rodziną. Andriej zadzwonił do mnie, napisał i przeprosił. Ale było już za późno. Gdy zobowiązanie zostanie zerwane, nie da się go już naprawić.