Ja schodził po schodach w dół, przycinając gałęzie drzewa, a mój pies złapał zębami krawędź moich spodni i pociągnęła: i nagle zdałem sobie sprawę, że jest przyczyną takiego dziwnego zachowania 
Pamiętam dobrze ten dzień. Poranek był pochmurny: niebo było pochmurne, ale wciąż czyste. Wydawało się, że pada deszcz. Ale postanowiłem nie doprowadzić sprawę do końca — trzeba było wyciąć suche gałęzie na starej jabłoni w pobliżu Domu. Ja dawno, dawno temu, przygotował się do zejścia po schodach, i pomimo ponure niebo, ja jednak zdecydowałem się: zrobię to dzisiaj.
Ja przystawił drabinę do koperty i zaczął się wspinać. Ale jak tylko pokonałem kilka schodków, poczułem szarpnięcie z tyłu. Odwróciłem się i nie wierzył własnym oczom.
Mój pies próbował wspiąć się po schodach w ślad za mną. Jego łapy задвигались, pazury zapukaliśmy do metalu, a oczy uważnie spojrzeli na mnie.
— Co ty robisz? — zapytałem, uśmiechając się nerwowo. — Zostań tam, na dole.
Próbowałem pozbyć się go, machał ręką, ale on stanął na tylnych łapach, a przednimi przyczepił za grał w siłowni. On chwycił zębami za brzeg moich spodni i pociągnął je w dół z taką siłą, że omal nie straciła równowagi.
«Oh! Co ty, oszalałeś? Ja sizzled. — Chodź!»
Ale on nie mógł tego zostawić. Położył łapy na drabinę i pociągnął mnie w dół, jakbyś był u celu.
We mnie walczyli podrażnienia i dziwne uczucie dyskomfortu. «Dlaczego on to robi?» Pomyślałem. «Może być, on gra?» Ale nie, było coś więcej. Stałe ostrzeżenie. To było tak, jakby chciał mi powiedzieć: «zostań tu».
Znów wypędził go, nawet surowo zagroził:
«Chcesz odejść teraz, czy nie?»Pozwól mi spokojnie wyciąć te gałęzie!
Ale jak tylko zaczęłam jeszcze wyżej, znów podniósł moje spodnie i pociągnął mnie w dół. Moje serce zamarło gdzieś w gardle, i mogłam wyskoczyć z butów, gdyby zrobił zły ruch.
Zatrzymałam się, ciężko dysząc, i nagle zdałam sobie sprawę, że nie odejdziemy daleko. Jeśli on zostanie, ja naprawdę upadłego i złamię wszystko, co mogę. Musiałam podjąć decyzję.
Zszedłem na dół, spojrzał mu prosto w oczy i powiedział:
— Dobrze. Jeśli jesteś taki mądry, to cię zakują w kajdany.
On winne pochylił głowę, ale i tak zaprowadził go do kabiny i związał. Myślałem, że w końcu mógł spokojnie dokończyć to, co zaczął. Wziąłem drabinę i zaczął wspinać się ponownie, gdy stało się coś nieoczekiwanego
, i właśnie wtedy zrozumiałem, dlaczego pies zachowuje się tak dziwnie. Ciąg dalszy w pierwszej odpowiedzi 
Jasne, oślepiające światło rozdarł niebo. Huk był natychmiastowym. Piorun uderzył prosto w pień drzewa, do którego chciałem się dostać. Rozległ się trzask, zrobiło się palenie drzewnej kory, i wszędzie poleciały iskry. Ja odskoczyła do tyłu, przyciskając dłonie do twarzy.
Ja zamarła na chwilę, nie mogąc oddychać. Zajęło mi kilka sekund, aby uświadomić sobie, że gdyby nie moja uparta pies, bym teraz była tam, na górze schodów. A potem…
Spojrzałem jeszcze raz na niego. Stał budki, ciągnąc łańcuch, i patrzył na mnie wzrokiem, w którym było więcej zrozumienia, niż w ludzkich słowach.
— Mój boże — szepnęła ja, i na mojej skórze pobiegł ciarki. — Uratowałeś mi życie.
Ja przysiadła na piętach obok niego i objęła go za szyję, a on już delikatnie macha ogonem, jakby wie, że postąpił słusznie.
I wtedy zdałem sobie sprawę, że czasami nasze zwierzęta widzą i czują to, co my, ludzie, nie zauważamy.