Jak zwykle, wieczorem wróciłam z pracy. 
Zazwyczaj mąż był wtedy w domu, ale tego dnia go nie było. Dzieci były u babci, więc postanowiłam spokojnie odpocząć. 
Ugotowałam kolację, odpoczęłam i poszłam wcześnie spać, ciesząc się ciszą i spokojem domu.
A potem co się stało? Wszyscy byliśmy zdumieni.
Myślałam, że wróci późno, jak zwykle, gdy nagle zadzwonił telefon. Zobaczyłam, że to on. Odebrałam, a on od razu przeszedł do rzeczy, nie owijając w bawełnę: „Pewnie zauważyłeś, że ostatnio wracam do domu coraz później. Mam inną kobietę. Proszę, nie rób sceny”.
Jej słowa mnie nie zaskoczyły. Odpowiedziałem spokojnie: „Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się tego po tobie. Wiesz, że jutro mam ważne spotkanie u fryzjera, a ty musiałeś zająć się dziećmi. Nie mogłeś mi powiedzieć jutro?”
Pozostał milczał, zdezorientowany. Oczekiwał, że będę krzyczeć lub płakać, ale wolałem rozmawiać o ważniejszych rzeczach. „Chcę po prostu zjeść kolację. Czy wiesz, gdzie trzymamy majonez?” zapytałem bez złości czy urazy.
Ona nalegała: „Nie chcesz wiedzieć, kim on jest? Dlaczego odeszłam? Nie obchodzi cię to? Nie chcesz, żeby wrócił? Już mnie nie kochasz?” Westchnęłam i powiedziałam stanowczo: „Nie obchodzi mnie, kim on jest ani dlaczego odeszłaś. To twój problem. Dostałaś majonez?”
Odpowiedział mi ze zdziwieniem: „Co za kobieta z ciebie! Twój mąż odchodzi, a ty prosisz o majonez?” I zrozumiałam, że rozmowa dobiegła końca.
Nie czułam bólu ani rozczarowania. Martwiłam się tylko o dzieci i dom. On może zacząć nowe życie, dla mnie jego odejście nie jest stratą, ale wyzwoleniem. On odszedł, a ja zostałam, zachowując wewnętrzny spokój i równowagę.