Mamy 10-letniego syna. Za każdym razem, gdy jego ubrania stawały się za małe, zawsze oddawałam je za darmo. Nigdy ich nie sprzedawałam! A teraz żałuję swojej decyzji.
Myślę, że wielu rodziców, sortując ubrania swoich dzieci, zastanawia się: co zrobić z ubraniami, których już nie można używać?
Wyrzucanie ich wydaje się marnotrawstwem, a sprzedawanie używanych ubrań – sumienie często na to nie pozwala. Jedynym rozwiązaniem jest ich oddanie.
Przez 10 lat rozdałam tyle ubrań, że nie jestem w stanie ich zliczyć – pewnie cały ładunek! Był taki czas, kiedy moje siostrzenice mieszkały z nami przez sześć miesięcy. Sprzedałam też ich ubrania, kupując w zamian nowe.
Miesiąc temu znów sortowałam ubrania mojego syna. Ostatecznie miałam ich całkiem sporo. Stare swetry przerobiłam na szmaty – mamy dwa psy i czasami robią trochę bałaganu. Często używamy tych szmat do sprzątania szkoły.
Bardzo praktyczne – wycieramy nimi i wyrzucamy.
Odłożyłam ubrania w stosunkowo dobrym stanie, które nadal nadają się do użytku domowego lub ogrodowego.
Były też ubrania prawie nowe, noszone tylko kilka razy. To samo dotyczyło butów. Wszystko spakowałam do toreb, zrobiłam zdjęcia i wrzuciłam do grup „Giveaway”.
Wcześniej zawsze zaznaczałam, że ubrania są dla rodzin o niskich dochodach i potrzebujących.
Przez 10 lat ubrania zabierały młode kobiety, skromnie ubrane, które przyjeżdżały autobusem, bez samochodu, a czasem nawet sami dostarczaliśmy rzeczy.
Tym razem Alexandra zadzwoniła i zapytała, czy może odebrać ubrania z centrum, ponieważ trudno jej było dotrzeć do naszego obszaru. Jej mąż pracuje w centrum, więc powiedziałam jej, żeby odebrała torby tam. Następnego dnia poszła je odebrać.
Mój mąż był zaskoczony, że nie dostała nawet odrobiny czekolady, jak to zwykle bywa. Alexandra wydawała się dobrze ubrana i nie sprawiała wrażenia, że czegoś potrzebuje. Nie widziałam jej, ale mój mąż podał jej ubrania.
Kilka tygodni temu mój syn pilnie potrzebował świątecznej piżamy.
Zajrzałam na Ozon i Wildberries, ale albo przesyłka była długa, albo cena wysoka.
Przypomniałam sobie Avito, którego nie sprawdzałam od pięciu lat. Wpisałam „piżamy dziecięce” w wyszukiwarce i co zobaczyłam? Nasza stara piżama w ogłoszeniu Alexandry! Byłam oszołomiona.
Weszłam na jej stronę i było tam wiele dziecięcych ubrań, butów i zabawek, w tym kilka naszych ubrań i buty mojego siostrzeńca.
Nie zadzwoniłam do Aleksandry – to byłoby bezcelowe, unikam konfliktów.
Ale ten incydent czegoś mnie nauczył. Od teraz będę trzymać używane ubrania jako szmaty, tak jak kiedyś robiłam. Ubrania w dobrym stanie oddam młodszej sąsiadce, która jest dwa lata młodsza od naszego syna. Ich rodzina nie żyje w biedzie, ale nie przeszkadza im przyjmowanie ubrań do domu.
Dałam im już kilka par spodni i wiem, że ich nie sprzedadzą.
Ten incydent uświadomił mi, że muszę ostrożniej wybierać osoby, którym oddaję ubrania.